wolna muzyka

Uskudar 15 I 2011

2012-01-15T21:05:00.000+01:00

1. Fulka - Kadesh Erets ( feat. Marcus Wyatt)
2. Amanaz - Sunday Morning
3. Keziah Jones - All Along the Watchtower
4. Banda Uniao Black - Voulez Vous
5. 3 Mustaphas 3 - O Mama
6. Baba Zula & Mad Professor - Su Daglari Sardi Feryadim
7. Gombloh - Kebyar Kebyar
8. Ana Moura - Nao e um fado normal

Uskudar 8 I 2012

2012-01-08T21:03:00.000+01:00

1. Kontakion
2. Fulka - Jezus malusieńki
3. Balkan Beat Box - Bulgarian Chicks
4. Balkan Sevdah - Jas sum se napremenila
5. Balkan Sevdah - Kiziklar behar acar
6. Przemek Sokół - Balkan Express
7. Slavic Soul Party! - Baltika
8. Bomba Estereo - Feelin'
9. Ali Hassan Kuban - Habibi
10. Abraham Inc. - The H Tune (Hava nargile)
11. Balkan Beat Box - Gross (feat. Boom Pam)
12. Village Kollekitv - Wynoś sia
13. Owiny Sigoma Band - Wires

Koncerty 2011

2011-12-30T14:43:00.001+01:00

Co rok to więcej koncertów. Pierwsze blogowe podsumowanie to rok 2009 i 140 koncertów. Dwa lata później jest ich pięćdziesiąt więcej. Dlatego zamiast ułożenia tradycyjnej dziesiątki, wybrałem 26 występów. Niekoniecznie w kolejności. Oprócz jednego, bo w tym roku nie miałem wątpliwości, kto zachwycił mnie najbardziej. Z tych koncertów, które pominąłem żałuję przede wszystkim dwóch. Yasmin Levy i Bombino.

Tinariwen
Co tu dużo pisać. Zdecydowanie najlepszy koncert mijającego roku. Porywający, transowy, piękny i surowy. Choć grali jedną piosenkę przez dwie godziny, to nie było mowy o nudzie. Dużo lepszy koncert niż ten z Open'era 2010. Zresztą, już rozpływałem się w zachwytach na ten temat: http://wolnamuzyka.blogspot.com/2011/10/doskonaosc.html

Konono n1
Prawie najlepszy koncert OFFa, niestety musiałem uciec z dyskoteki urządzonej przez Kongijczyków (a potem i Deerhoof) przed końcem, bo czekał mnie wywiad z Brianem Shimkovitzem aka Awesome Tapes from Africa. Namiot po kilkunastu sekundach skakał tak mocno, jak na Souleymanie. I o to w tym wszystkim chodziło, bo katowicki festiwal sponsorowało dla mnie słówko: wiksa.

Le Trio Joubran
Ethnoport to był dobry festiwal, a magiczny koncert Palestyńczyków grających na oud był jego doskonałym zwieńczeniem.

Basia Bulat
Jak się jest z Warszawy, to rzadko trzeba jeździć na koncert poza miasto. Żeby zobaczyć Basię w tym roku musiałem, bo u mnie grała tylko z Arcade Fire. Nie lubię ich, a że Kraków zawsze piękny, to wsiedliśmy w pociąg i pojechaliśmy. Na dworcu widzieliśmy Basię z zespołem, jak czekali na IC, nas zawiozło jak zawsze niezawodne InterRegio. Koncert miał same plusy: na dworze, w fajnym miejscu i wreszcie nikt nie gadał, co było zmorą koncertów Kanadyjki w Kulturalnej. W tym miejscu propsy dla Emi i Cypriana, którzy znów nie mieli konkurencji w kategorii najlepszych promotorów. Na ich koncerty chadza się w ciemno, zapamiętajcie to.

Binoculers
Tak, jak Front Row Heroes byli bezkonkurencyjnym organizatorem koncertów, tak Eufemia klubem. Z małą przerwą wakacyjną, chadzałem tam w tym roku średnio cztery razy w miesiącu na koncert. Od stycznia do grudnia. Grali u nich przede wszystkim artyści u nas kompletnie nieznani, przede wszystkim awangardowi, ale nie tylko. Binoculers to przeurocza Niemka grająca na gitarze smutne, folkowe piosenki. Jak to w E, osób przyszło 13. A było mniej więcej tak:

YACHT
Pisałem już, że tegorocznego OFFa sponsorowała wiksa? Pisałem. To był (prawie) najbardziej wiksiarski koncert festiwalu. Doskonale dyskotekowy występ, któremu nie przeszkodził brak oświetlenia. Dzięki tej awarii, Trójkowy namiot jeszcze mocniej przypominał gorącą amazońską dżunglę. A ja wytańczyłem się do upadłego. Aż szkoda, że nie mogli zagrać bisów, bo zasłużyli na to. Wychodzenia z namiotu z refrenem jednej z ich piosenek na ustach ponadtysięcznego tłumu nie zapomnę nigdy.

Handsome Furs
W tym roku widziałem ich dwa razy. I nie mogę się zdecydować, który był lepszy. Na obu tańczyłem w pierwszym rzędzie, choć w maju jeszcze nie znałem "Sound Kapital", a wtedy zagrali ją w całości.

Screaming Females
Do tej pory nie wiem, jak w takiej małej dziewczynie może być tyle rokendrola. Prawie najlepsze pankroki, jaki widziałem w tym roku.

Die!Die!Die!

Najbardziej kopiące tyłek 27 minut 2011 roku. Najlepsze pankroki. Zdjęcie zrobiła niezastąpiona Frota, choć ma minusa, bo bardziej podobali się jej No Age.

Abe Vigoda
Bardziej niż za sam występ (bardzo fajną dyskotekę zrobili w Powiększeniu) zapamiętam Kalifornijczyków za piwo i Żubrówkę na schodach do klubu. I znów to wszystko dzięki FRH.

Jason Webley
To chyba ostatni koncert zorganizowany przez Emi i Cypriana na mojej liście. Jason wykorzystał te same patenty, co w Gdyni dwa lata temu, ale kameralność klubu sprawiła, że wszystko wypadło z dziesięć razy lepiej.

Live Footage
Ja byłem w Eufemii, Krzysiek w Sopocie. Jemu też się podobało.

Lenny Valentino
Nie udało się w 2006, nie udało się w 2010, udało się teraz. Magia.

3MA
Panafrykańska kolaboracja wirtuozów: Ballake Sissoko, Rajery'ego i Drissa El Malouniego w Poznaniu zagrała doskonale wyważony koncert. Bez niepotrzebnych popisów, z klasą i humorem.

A Filetta
To był chyba najpiękniejszy koncert tegorocznego Ethnoportu. Więcej nie trzeba pisać.

Perunika Trio
A ten gdyńskiej Globaltiki. Podobna formuła, co w przypadku Korsykanów: tradycyjne melodie zaśpiewane a capella. Aż zacytuję sam siebie:

Stare bułgarskie i serbskie pieśni, trzy piękne głosy w otoczeniu morza - to nie mogło nie zadziałać.

The Please
Włosi nie grają nic odkrywczego, ot alt.country. A jednak bardzo się spodobali. Może dlatego, że był to bardzo kameralny koncert - przyszło mniej niż 10 osób. A może dlatego, że to były bardzo piękne piosenki.

Will Samson i Montauk
Ten koncert ma plusa za samo miejsce. Ogródek Eufemii, czyli jednocześnie samo centrum Warszawy, a z drugiej bardzo ciche i spokojne miejsce. Zanurzone w cieniu dwóch drzew, do których bardzo pasowały eteryczne piosenki obu chłopaków z gitarami akustycznymi. Też już o tym pisałem: http://wolnamuzyka.blogspot.com/2011/05/sen-nocy-wiosennej.html

Matthew Dear
Wiksa z Morriseyem na wokalu. Przez niego prawie spóźniłem się na Omara.

Omar Souleyman
Wiksa roku. Publiczność i podłoga w namiocie Eksperymentalnym skakały w rytm szaleńczego dabke.

Cukunft
Z zespołem Rogińskiego zagrała sekcja dęta Balkan Beat Box, czyli można sobie wyobrazić jak było doskonale. Koncert oglądałem z namiotu, bo 1. lipca pogoda była iście listopadowa.

Twilight Singers
Greg wrócił prawie zgodnie z obietnicą. Po koncercie Gutter Twins zapowiedział powrót w 2010 roku, pomylił się o kilka miesięcy. 10 kwietnia nie był najlepszą datą, wiadomo. Do samego końca bałem się, że odwołają w ostatniej chwili. Nie zabrali. Greg z chłopakami zagrali jak zwykle wybornie, setlista była doskonała, świetnie dobrali covery ("Don't Call" Desire - przemistrz), nie zabrakło fragmentów Afghan Whigs wplecionych w piosenki. I na koniec kawałeczek "Number Nine". Greg wracaj szybko. Z Afghanami.

Glass Candy
http://www.uwolnijmuzyke.pl/glass-candy-w-powiekszeniu

Polvo
Naczekałem się na ten koncert. Najpierw od zeszłego roku do sierpnia, potem jeszcze od 16 do drugiej w nocy, bo stali w korku przy wyjeździe z Berlina i nie dojechali do Katowic na czas. Na szczęście znalazło się dla nich miejsce w namiocie eksperymentalnym. Z powodu późnej pory publiczność topniała z minuty na minutę, tak że pod koniec zostali sami szalikowcy Amerykanów (czy może raczej koszulkowcy). W przeciwieństwie do koncertu w Kultu było coś słychać, a oni zagrali zaskakująco stonerowo.

Carusella
Przyjechali praktycznie w ostatniej chwili. Tydzień później mieli groźny wypadek samochodowy, a rehabilitacja zakończyła się decyzją o rozwiązaniu zespołu. A na samym koncercie było tak: http://wolnamuzyka.blogspot.com/2011/02/this-is-jewish-way.html

Fu Manchu
Sześć lat oczekiwania zakończone.

Pablopavo i Praczas - "Głodne kawałki"

2011-12-18T15:01:00.001+01:00

Do tego spotkania musiało kiedyś dojść. Obaj są niespokojnymi duchami. Pablopavo nie wystarczało reggae z Vavamuffin, w dwa lata wydał dwie solówki, na których odszedł z Jamajki do Warszawy i zgłębiał miejskie historie. Praczas eksplorował muzykę etniczną i łączył ją z elektroniką w Masali i Village Kollektiv. Podobne dźwięki zdominowały jego solowy debiut "Sulphur Phuture".

Na "Głodnych kawałkach" Pablopavo w tekstach niczym tak naprawdę nie zaskakuje. Swoją pozycję najlepszego nawijacza i tekściarza w kraju nad Wisłą ugruntował tegorocznymi "10 piosenkami" (choć trzeba przyznać, że konkurencję w tym roku miał silną - nowy Sokół - poza kwadratowym flow - wyróżnia się świetnymi tekstami, solówka Dioxa leci nie tylko na doskonale klasycznych podkładach Returnersów, ale i kunszcie rapera, nowy Mes jest klasą samą dla siebie, choć zdarzają się tam mielizny.) W nawiasie nieprzypadkowo pojawili się sami raperzy, bo chyba do rapu jest najbliżej stylowi Pawła. Na "Głodnych kawałkach" sytuacja jet podobna. Piosenki - opowieści - jak "Szpilki" czy "Boczna" są standardowymi przykładami miejskich historii bez happy endu, w których lubuje się Pablo - zostały poprzeplatane osobistymi, jak "Zadzwonię i powiem" i "Magnez i wapń" oraz próbami publicystyki w stylu "Kupuj". Te ostatnie, momentami nachalne teksty mnie nie przekonują. Co innego dwie ody do muzyki: "Technika gęby", która w trzy minuty rozprawia się z historią opowieści, od czasów najdawniejszych, po hip hop oraz "Karawany" bitów są najlepszymi momentami na płycie. W szczegóły liryczne nie ma się co wgłębiać, musiałbym przepisać całą książeczkę dołączoną do albumu. A, niech będzie tylko jedna fraza: "Będą nam grać wszystkie komety/ i będą nam świecić wszystkie świetliki".

Ze strony Praczasa też nie ma większych zaskoczeń. Podkłady, któe stworzył na "Głodnych kawałkach" są wypadkową jego stylu. Dubowa, a nawet dubstepowa elektronika przeplata się z elementami etnicznymi. "Dziw" zaczyna się wręcz od techno, by w refrenie przenieść się na Jamajkę. Basowością poraża utwór tytułowy, a "Technika gęby" jest jazdą bez trzymanki, na tle której Pablopavo prezentuje mistrzowski flow. Niezwykle dużo dzieje się w podkładach, nietypowe smaczki pojawiają się co chwilę i zachęcają do kolejnych odsłuchów. Na tle basowych wobble'i przemykają trąbki, azjatyckie wokalizy, arabska lutnia oud, klarnety. To połączenie momentami agresywnej elektroniki z tradycyjnym instrumentarium jest fascynujące. Jednocześnie jest to płyta bardziej "reggae'owa" niż solówki Pablo.

Choć wydawać się może, że dla obu muzyków "Głodne kawałki" są eksploatowaniem sprawdzonych formuł, to jako całość jest zarówno dla Pablopavo, jak i Praczasa czymś nowym.

Halla Norðfjörð - "Tip Tap"/"When I Go"EP

2011-12-06T19:50:00.000+01:00

Internet milczy jeśli chodzi o okładki obu tych płytek, ale trudno mu się nie dziwić, postawa Halli to sztandarowy przykład DIY. EPki wypalone na CD-Rach i zapakowane w poskładane kartki A4 (tak, naprawdę). Wydanie skromne i oszczędne tak samo jak muzyka.

11 piosenek, które znajdują się na "Tip Tap" i "When I Go" opartych jest na najprostszym z możliwych schemacie. Gitara + głos. Wiem, często narzekam na smutasów z gitarami akustycznymi, że nie robią nic oryginalnego że smęty i najlepiej to dać sobie z nimi spokój. Jednak w wypadku Islandki te zarzuty nie mają racji bytu, z jednego prostego powodu. To 11 doskonałych piosenek, zatopionych w północnej melancholii i islandzkiej baśniowości. Proporcje rozkładają się w miarę równie między tymi zaśpiewanym po angielsku a tymi w rodzimym języku Halli. Mnie bardziej przekonują te drugie, bo islandzki ma niezwykłe, eteryczne brzmienie. Utwory przypominają twórczość Seabear, podobnie kojarzą się z zimą i siedzeniem przy kominku. Szkoda, że śnieg nie zaczął w Warszawie jeszcze padać. Ich magia przykuwa uwagę od pierwszych dźwięków i nie pozwala wyłączyć płyt zanim się skończą, a potem jakaś dziwna siła każe włączyć je kolejny raz.

I kolejny.

I kolejny.

PS. muzyki Halli można posłuchać tu: https://www.facebook.com/hallanorth?sk=app_178091127385

PS2. Wyglądajcie jej koncertów w Polsce, ma wrócić w lutym.

Uskudar 27 XI 2011

2011-11-27T21:06:00.000+01:00

1. Bomba Estereo - Juana
2. Caetano Veloso - Nine out of Ten
3. Caetano Veloso - Triste Bahia
4. Os Mutantes - Baby
5. Carlos Libedinsky - La tropilla de la zurda
6. Juana Molina - Los Hongos de Marosa
7. Yma Sumac - Goomba Boomba
8. Cicero - Tempo de Pipa

games people play - "All Is Temporary" EP

2011-11-22T19:04:00.000+01:00

Warszawiacy nie gęsi i swój witch house mają.

Właściwie powinno być Polacy, bo wydaje mi się, że nie mieliśmy jeszcze rodzimych przedstawicieli tej sceny, nie licząc HRMNGRNGR, dość skeczowego projektu Warny. No ale mogę się mylić. Nie dotarł do nas szerszą falą chillwave, ciekawe jak potoczy się sprawa z jego mroczniejszym bratem.

Trudno porównywać gpp do Ritualzzz, oOoOO czy Salem. Nie ma przetworzonych wokali, zwolnionych coverów hitów z list przebojów czy fascynacji horrorami. Jasne, muzyka ich muzyka jest oparta na niepokojących brzmieniach syntezatorów, też pojawiają się dziwaczne wokalizy. To zbliża ich do White Ring i Tearist (i oczywiście Crystal Castles). Podobieństwa do tych składów są nie tylko muzyczne. Wszystkie wymienione zespoły wyglądają prawie tak samo. Eteryczna wokalistka, którą coś opętuje na scenie i chłopak za klawiszami.

Warszawiacy odrzucają zaszufladkowanie do witch house'u, wybierając bezpieczniejszą łatkę synth pop. Nie dajcie się jej zwieść. Jeśli synth, t synth punk, choćby w tytułowym kawałku, który pędzi na złamanie karku i maw sobie podobnie hipnotyzującą moc, co "Headless" Tearist. Pod tym względem wybija się też neurotycznie rozedrgane "Borderline". :Klasycznie" witch house'owo jest w "What Is Missing" zapętlonym kawałki z quasi operowym wokalem i rozedrganym "and Nothing After".

Podobnie jak Tearist (od tego skojarzenia nie mogę się uwolnić) są dość pretensjonalni. Może nie mają jak Amerykanie własnego manifestu (a przynajmniej jeszcze go nie ujawnili) to mają silne artystowskie zapędy. "Charme Discret" Ana zaśpiewała częściowo po francusku, tytuł zaczerpnęli z filmu Bunuela, powołują się na Zygmunta Freuda. Normalnie bym ich za to okrutnie zbeształ, ale zbyt mi się podoba ta EPka.

Co jest grane?

2011-11-17T16:36:00.001+01:00

Europejskie Targi Muzyczne Co Jest Grane coraz bliżej. Będą konferencje, podpisywanie płyt i inne atrakcje. Będą też koncerty i o nich chciałem napisać. A konkretnie o jednym z nich.

W ramach targów odbędzie się kolejna edycja showcase'u Don't Panic We Are From Poland. Cykl ten ma pokazywać muzyków, którzy mają największe szanse zawojować międzynarodową scenę muzyczną, to jasne. Czemu zatem więc organizatorzy postanowili kolejny raz zawieść drewno do lasu? Wiem, doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że żyjemy w zglobalizowanym świecie i granice powoli znikają, ale czemu organizatory skupili się na wykonawcach, którym łatwo można znaleźć odpowiedników na Zachodzie właśnie. Strasznie narzekam, ale boli mnie, że organizatorzy w większości wypadków poszli na łatwiznę i wybrali hajp.

Najbardziej kłują w oczy Newest Zealand, The Lollipops, Magnificent Muttley i Neo Retros. Chłopaków z Psa bardzo lubię, ale jeśli jednym z naszych potencjalnych towarów eksportowych ma być tribute band późnych RHCP, to źle to świadczy o kondycji polskiej sceny muzycznej.

Tak narzekam, to kogo bym wybrał, pewnie ktoś zapyta. Myślałem o jakichś bardziej "etno" rzeczach, ale wiem, że to nie są takie targi. Tak na szybko, z zespłów, które wydały płyty w tym roku przychodzą mi do głowy kIRk, Daktari, Muzyka Końca Lata (wiem, tu największym problemem może być bariera językowa, ale to nadaje ich muzyce lokalnego kolorytu), Dagadana, Neurasja. O.

Ale po co ja się tak napinam, skoro polską muzykę mają promować takie tuzy rodzimej sceny.

Uskudar 13 XI 2011

2011-11-13T20:58:00.000+01:00

1. Le Mystere de Voix Bulgaires - Svatba
2. Pan Ron - Jompang Jet
3. Sinn Sisamouth & Pan Ron - Jasmine Girl
4. Dengue Fever - Only a Friend
5. Ros Sereysothea - Shave Your Beard
6. Baba Zula - Hayde Hayde
7. Stranded Horse - Les axes deregles
8. Criolo - Samba Sambei

Od A do Y

2011-11-09T10:52:00.000+01:00

Koncert roku 2012

2011-11-07T12:09:00.000+01:00

Już wiemy, co to będzie, kiedy się odbędzie.

Mark Lanegan. 19 marca. W Warszawie. W Proximie.

O co tyle krzyku?

2011-11-04T01:05:00.000+01:00

Prawie wszyscy wokół podniecają się drugą płytą Izy Lach. Porcysie, Dejnarowicz Borys, u nas też bardzo entuzjastyczna recenzja. Z początku nie bardzo chciało mi się wierzyć w doskonałość tej pozycji i nie bardzo zaprzątałem sobie nią głowę, a wczoraj rano się przełamałem. Po dwukrotnym przesłuchaniu stwierdzam, że równie dobrze mogłem tego nie robić. Bo "Krzyk" wcale nie jest taki dobry.

Mamy tu kazus "Grandy". Niby popik, ale uśmiechamy się do niezali. Iza ma w tej materii przewagę nad Brodką, że wszystko zrobiła sama. Sama napisała teksty i muzykę, sama wyprodukowała krążek i dlatego jest fajniejsza niż góralka. Mnie taka argumentacja nie przekonuje ani trochę. Samodzielność nijak się ma do wartości artystycznej, a "Krzyk" jest tego najlepszym przykładem. Co z tego, że Iza napisała wszystkie teksty bez niczyjej pomocy, skoro każdy z nich jest wariacją na temat: "on jest zły, ja jestem nieszczęśliwa, ale i tak go kocham". Podkłady rzeczywiście są na czasie i dają radę, ale giną one pod średnimi, infantylnymi tekstami. I wadą wymowy, czy może manierą wokalną. Iza zmiękcza prawie każdą spółgłoskę, co daje groteskowy, quasi-dziecięcy efekt. Lub po prostu sepleni. Rzuca się to w uszy od pierwszych chwil i to nieprzyjemne wrażenie zostaje do samego końca. Mnie to bardzo przeszkadza i rzutuje na odbiór płyty.

Z "Grandą" było tak, że niczego się po niej nie spodziewałem, a zakochałem się w niej od pierwszego przesłuchania. Z "Krzykiem" jest zupełnie odwrotnie, wszędzie zawierucha i opinie, jaka to doskonała płyta, a mnie ani trochę nie rusza.

This Is the Club for People Who Hate People

2011-10-26T01:07:00.000+02:00

1. Piosenki z tytułu tej notki zabrakło. Bardzo mi się to nie podoba, dobrze, że chociaż Charlotte po koncercie powiedziała mi, że to w sumie jej ulubiony kawałek i że rzeczywiście, mogliby do niego wrócić. Niech tak zrobią.

2. Kurde, czwarty raz byłem na ich koncercie, więc niby powinno przestać mnie to jarać, ale podniecałem się jak małolat. A przecież zawyżałem średnią wieku o 5 lat przynajmniej. Spoko, przyzwyczaiłem się do tego na ich poprzednich koncertach.

3. Zupełnie nie spodziewałem się, że zaczną od "Oh Yeah". Taki strzał między oczy na sam początek trochę mnie zamroczył i nie do końca wiem, jak znalazłem się pod samą sceną. Mam nadzieję, że przy okazji nikogo nie popsułem za bardzo.

4. No właśnie, kiedy ostatnio spędziłem cały koncert wciśnięty w barierki? A, już wiem, w marcu 2010, 27 marca. Tak, na poprzednim koncercie Subways w Warszawie.

5. Wreszcie były dobre supporty. Po żenujących występach Kumki Olik i zupełnie nietrafionym wyborze CF98, Go Ahead wybrał najlepszy zespół, jaki mógł. Black Tapes. Spóźniłem się niestety na ich półgodzinny występ i widziałem ostatnie 3 kawałki, ale dawali radę. Co prawda widziałem ich dużo lepsze występy, chociażby na gwiazdkę w 2009 roku w Jadło (RIP), choć tam okrutnie nawalało nagłośnienie. Za to chłopaki mieli dużo więcej energii, a tutaj miałem wrażenie, że trochę przysiedli. The Computers też całkiem nieźle.

6. W "Turnaround" był circle pit, jak na jakimś hardcore'owym gigu. Szacun. Szacun też dla samego zespołu, który za każdym razem ma tyle energii, że wystarcza mi na cały rok, do następnego koncertu. Nowe kawałki bardzo dobrze wpasowały się w setlistę, ale zaskoczyło mnie to, że "Rock 'n' Roll Queen" nie było na bisie z tym całym krzyczeniem i crowd surfingiem Billy'ego. To znaczy, sterowanie krzykiem publiczności i surfowanie po niej było, ale na "It's a Party". Najbardziej ucieszyła mnie "Kalifornia" i "Oh Yeah". Nadal nie mogę przeboleć, że nie było "This Is the Club".

7 No naprawdę myślałem, że za stary jestem na takie zabawy, ale jestem pod wrażeniem, że tak łatwo wkręciłem się pod barierki. Coś dzisiejsza młodzież chyba jest niedożywiona.

8. Gdybym miał kasę, zrobiłbym myk, jak dwa lata temu. Pojechałbym na drugi koncert.

9. Ale nie mam, więc tym bardziej muszą szybko wrócić.

Doskonałość

2011-10-23T12:16:00.001+02:00

1. Nie wiem, czy to dlatego, że przez drugą połowę 2010 i prawie cały 2011 słuchałem Tuaregów, czy może to po prostu był lepszy koncert, ale wczorajszy występ Tinariwen podobał mi się dużo bardziej niż ten open'erowy.

2. Może też dlatego, że zaczął się o ludzkiej porze.

3. A może dlatego, że Tuaregowie przyjechali w mniejszym składzie i mimo że ich ostatnia płyta jest wyciszona i skupiona, postanowili zagrać w Warszawie z mocą najlepszych rokendrolowych składów.

4. Tak, to chyba dlatego. Piosenki, w których liderował Abdallah ag Alhousseyni pełne były typowo zachodniego rockowego żaru, ale nadal zanurzone w bezmiarze Sahary. W jednym z utworów jego gra na gitarze bardzo przypominała Omara Khorshida. ~~I to był chyba najlepszy moment koncertu~~. Nie z powodu tego podobieństwa, lecz po prostu muzycy weszli wtedy w największy trans.

4a. Nie był, Mariusz Herma przypomniał mi, że przecież najlepszym momentem koncertu był rap w wykonaniu Alhousseyniego. Naprawdę, zarapował do prostej, dwuakordowej partii swojej gitary i odpowiednio "funkującego" zespołu. Część jego rymów była na pewno francuska, ale wydaje mi się, że przeplatał ją z tamaszek.

5. Ibrahim ag Alhabib opuścił pięć piosenek. Tych pięć, w których pierwsze skrzypce (a raczej gitarę - nie mogłem się powstrzymać) grał Alhousseyni. Kiedy był na scenie, Abdallah stawał się jedynie drugim wokalistą. Z początku wydawało się, że wejście Ibrahima spowodowało większą dawkę melancholii, ale on też pokazał, że hendrixowanie mu nie obce.

6. Co ja się będę dalej rozpisywał? Koncert był po prostu doskonały, dwie godziny minęły niczym chwilka. I tym bardziej żałuję, że nie będzie mnie jutro w Szczecinie.

Tytan pracy

2011-10-11T16:08:00.001+02:00

Wywiad z kwietnia, więc trochę przestarzały, ale i tak wiele mówi o pracoholizmie Branta Bjorka, nawet jeśli większość płyt trafia potem na półkę, by wydał je po kilku latach:

Well I am halfway through on a new record and I’ve got a side project called “Jacuzzi” and it will be an instrumental record, I’ve got two instrumental records set for release this year and of course there is a new solo record that is set for release in the spring of next year or next summer the latest. You know, I’m staying very busy with my own projects as excited as I am to be back with Kyuss and for the new record. I’m still very busy and motivated with my solo work and I’ll be back playing solo shows in Europe next year.

Uskudar 2 X 2011

2011-10-03T22:27:00.000+02:00

1. Besquidians - Bez ogródek
2. Vladimirska - Walking Stick
3. Giorgios Dalaras - Ki An Se Thelo
4. Giorgios Dalaras - Ti Agapis Sou To Risko
5. Beirut - Mount Wroclai
6. A Hawk and a Hacksaw - Laughter in the Dark
7. Reinette l'Oranaise - Rejeli M'chete Biya Ou Sebeti Aini

Spóźniony Chopin

2011-10-02T01:07:00.000+02:00

Zeszłoroczny rok chopinowski tak bardzo wyeksploatował postać kompozytora, że dwie dostane płyty wydane właśnie na tę okazję, prawie od razu odłożyłem na półkę. I tak się kurzyły ponad rok, aż przy okazji kupna kolejnej półki na płyty i remanentu z tym związanego, wpadły mi w ręce te dwa krążki. I tym razem dałem im szansę. No i znowu wyszło na to, że powinienem był to zrobić od razu. Bo Chopin na nich jest taki inny.

Obie płyty: "Chopin na 5 kontynentach" i "U źródeł muzyki Chopina" łączy osoba Marii Pomianowskiej. I nieortodoksyjne czy czołobitne podejście do muzyki kompozytora. Pierwsza z nich, jak łatwo się domyślić zawiera utwory Chopina przearanżowane na różne rodzaje muzyki etnicznej: jest Japonia, są Chiny, są Bałkany, jest Afryka, jest Mazowsze. Idea tych przekształceń jest prosta, Maria Pomianowska chciała pokazać, jak mogłaby wyglądać muzyka Chopina, gdyby żył dziś i mógł jeździć po całym świecie. Faktem jest, że każda z 14 tradycji muzycznych została potraktowana dość stereotypowo i bez zaskoczeń. To trochę zmniejsza przyjemność słuchania tego krążka, choć i tak jest on bardzo, no właśnie przyjemny.

Dużo lepiej prezentuje się druga płyta. To też Chopin w innych wersjach niż zwykle. Jednak zamiast podóży po całym świecie, Maria Pomianowska z Zespołem Polskim stara się przełożyć utwory Chopina na język polskiego folku, z którego przecież bardzo korzystał w swojej twórczości. Różne mazurki są uzupełnione muzyką tradycyjną i na nią stylizowaną. Z tym programem Pomianowska jeździ po świecie od 1995 roku i wszędzie ponoć robi furorę. Ale to nic dziwnego, Chopin w tych aranżacjach nabiera aury tajemniczości i swoistej egzotyki, a to zawsze ciekawi i się podoba. Mnie również

Sunday at Devil Dirt 25 IX 2011

2011-09-25T22:25:00.000+02:00

Dzisiaj zastępowałem Majka i Moni z Sunday at Devil Dirt. Wczoraj wypadła 20 rocznica wydania "Nevermind" Nirvany, więc audycja wyszła "wspominkowa"

1. Meat Puppets - Smells Like Teen Spirit
2. Temple of the Dog - Reach Down
3. Soundgarden - Rusty Cage
4. Soundgarden - Face Pollution
5. Pearl Jam - Breath and a Scream
6. Pearl Jam - State of Love and Trust
7. Charles Bradley - Stay Away
9. Midnight Juggernaughts - Come as You Are
10. Mudhoney - Good Enough
11. Mudhoney - Pokin' Around
12. Sonic Youth - Tunic (Song for Karen)
13. Skin Yard - Psychoriflepowerhypnotized
14. Kr'shna Brothers - Night Time Victims
15. Pearl Jam - Release

Red Hot Chili Peppers - I'm With You

2011-09-21T16:18:00.000+02:00

Disclaimer: Może to i obciach, ale ja ciągle jestem fanem tego zespołu. Nie lubię Johna Frusciante.

Tytuł głosi „jestem z wami”, ale czy my jesteśmy ciągle z nimi?

Nie ukrywam, na wieść, że RHCP wreszcie nagrywają nową płytę i znany jest termin jej wydania, ucieszyłem się jak dziecko. Prawie tak mocno, gdy okazało się, ze John Frusciante odszedł z zespołu w grudniu 2009 roku. Tak, to najprawdziwsza prawda, nie rozpaczałem po nim, bo dla mnie jest on odpowiedzialny za „Stadium Arcadium”, album za długi, za nudny, co prawda ze świetnymi momentami, ale one ginęły w zalewie „gitarowego blasku”. Najlepiej by było po prostu o niej zapomnieć, albo chociaż skompilować sobie te najlepsze momenty, których razem z bisajdami wyszło 13. Płyta to jedno, drugie koncerty. Na nich Frusciante szalał bardziej niż zwykle, ale nic z tego nie wychodziło, w 2007 roku jego solówki i improwizacje stały się powtarzalne i nudne, stały się przeciwieństwem tego, co wyprawiał choćby w 2004 roku (moim zdaniem, najlepszym dla niego). Dowodem na to koncert w Chorzowie, wszystkie solówki były wariacją na temat jednego motywu. Przykre. Tym bardziej jednak była potrzebna zespołowi młoda krew. Wieść o odejściu Frusciantego z ulgą przyjąłem nie tylko ja, ale i Flea, Anthony i Chad, czemu dawali wyraz w wywiadach.

Następcą Frusciantego został dość naturalnie Josh Klinghoffer, idealny sideman, mający za sobą współpracę z Polly Jean Harvey, Gnarls Barkley, Bobem Forrestem w ramach The Bicycle Thief i, co najważniejsze, Johnem Frusciante. Oraz samymi RHCP na drugiej części trasy promującej Stadium Arcadium. Byli z nim w Chorzowie, gdzie Josh dał się poznać jako całkiem niezły perkusista.

No dobrze, tyle historii, czas na płytę, a ta zaczyna się tak, że mam mokro w majtach. Mocno nabijana perkusja, przeciągany wokal, rzężące, przesterowane gitary. Jednym słowem (no, trzema) „One Hot Minute”, ich najlepsza płyta. A w refrenie przechodzą w dyskotekowy hit. Zakochałem się w tej piosence, podobnie jak miesiąc wcześniej w singlu, „The Adventures of Rain Dance Maggie”, dyskretnie tanecznym utworze opartym na doskonałej jak zawsze pracy sekcji rytmicznej, delikatnie ozdabianą gitarą Klinghoffera.

Właśnie, sekcja rytmiczna na „I’m With You” odgrywa najważniejsza rolę. To ponad godzinny popis Smitha i Balzary’ego. Flea ciągle jest wierny zasadzie, że mniej znaczy więcej i jego partie często są bardzo proste, ale bardzo efektowne i przebojowe, jak w „Look Around”. Smith też nie sili się na ekwilibrystykę, ale jego partie świetnie uzupełniają najrozmaitsze przeszkadzajki. Do tego Flea uczył się gry na fortepianie i większość piosenek została napisana na tym instrumencie.

Zagadką było, jak poradzi sobie Klinghoffer. Frusciante był odpowiedzialny za największe sukcesy zespołu oraz mentorem i przyjacielem Josha. Tę zażyłość słychać na „I’m With You”, styl Klinghoffera ma wiele wspólnych cech z Johnem. Momentami można pomyśleć, że to gra Frusciante. Za swoich najlepszych lat, czyli oszczędnie, ale pomysłowo, bez zbędnych popisów. Klinghoffer różni się tym, że częściej usuwa się w cień, dając miejsce Flea. Słychać też, że bardziej myśli o strukturze całości piosenki niż tylko o swojej partii, bawi się efektami, pogłosami. Gitara nie jest jego pierwszym instrumentem, co uwidacznia się choćby brakiem klasycznych solówek, który były znakiem rozpoznawczym Frusciantego.

Po tym, co napisałem, może się wydawać, że to płyta idealna. Bardzo chciałbym, żeby tak było, ale to nieprawda. Szkoda, że Rick Rubin powstrzymywał ich przed większym eksperymentowaniem, którego echa słychać właśnie w tym rozedrganym początku „Monarchy of Roses” i nieortodoksyjnym graniu Klinghoffera. Znów zawodzi kompresja, ale do tego można się u nich przyzwyczaić i mieć nadzieję, że master na winyl będzie lepszy.

No i trzy piosenki są do wyrzucenia od razu. „Brendan’s Death Song” to miałka balladka, która co prawda rozkręca się pod koniec, ale psuje ją jęczący Kiedis. „Police Station” i „Even You, Brutus?” są po prostu nudne. „On the Corner” ratuje tylko końcówka i wokal Klinghoffera. Na szczęście płyta kończy się udanym i fajnie rozbujanym „Dance, Dance, Dance”.

Ja ciągle jestem z nimi, choć zupełnie się tego nie spodziewałem, myślałem, że premiera nowej płyty RHCP obejdzie mnie tyle, co zeszłoroczny śnieg. Jednak nie, to nadal dla mnie ważny zespół. A płyta jest ich najlepszą od 12 lat. (Co może nie jest jakimś wyczynem, bo wydali w tym czasie dwie płyty.)

1 dodatkowy powód...

2011-09-19T21:19:00.000+02:00

By iść jutro i pojutrze na koncert Screaming Females. Pozostałe powody ładnie wyłuszczył Mike z Sunday at Devil Dirt. Ja od siebie dorzucam jeden:

Cortez the Killer — Screaming Females

to chyba najlepszy cover najlepszej piosenki na świecie.

Screaming Females grają jutro w Kulturalnej w Warszawie i pojutrze w Krakowie w Pięknym Psie. Kto nie idzie, przegrał życie.

Uskudar 14 IX 2011

2011-09-14T23:56:00.000+02:00

Wracamy po miesięcznej przerwie. W programie przede wszystkim panie.

1. Ana Moura - Rumo ao sul
2. Sezen Aksu & Goran Bregović - Gul
3. Kayah i Bregović - Byłam różą
4. Amira Medunjanin - Sevdah
5. Le Mystere de Voix Bulagires - Polegnala E Pshenitza
6. Caci Vorba - Zuhresko Suno
7. Googoosh - Gol Gham
8. Milla - In a Glade
9. Charles Bradley - Lovin' You Bsby
10. Stranded Horse - Le bleu et l'ether

This is Sparta

2011-09-08T11:00:00.000+02:00

On August 3, 2011, Jim Ward officially announced that Sparta is "awake," in his blog:

Hi everyone- here is the official word from the sparta headquarters-
“Sparta, awake!"
After a three-year “nap,” Sparta will play their first show since 2008 this November in their hometown of El Paso, TX. They’re confirmed to perform on November 17th at Tricky Falls, the newly renovated venue co-owned by frontman Jim Ward. The band – Ward, drummer Tony Hajjar, bassist Matt Miller, and guitarist Keeley Davis – will also head into the studio this fall to begin work on their fourth LP, the follow-up to 2006’s Threes.

Jaram się okrutnie!

11 płyt na pół roku

2011-09-07T15:22:00.002+02:00

Wiem, skończył się trzeci kwartał, a ja robię dopiero podsumowanie półrocza. Koncerty i EPki w drodze. Czas na płyty.

Na UM! pojawiło się podsumowanie redakcyjne, ale jego wynik w żaden (no, prawie żaden) nie pokrywa się z moimi wyborami. Jestem w mniejszości, dlatego tutaj umieszczam swój własny, jak najbardziej prywatny ranking.

Świat:

Z płyt zagranicznych do zestawienia nie trafił jeden debiutant. Nie dlatego, że w tym roku byli oni wyjątkowo słabi, ale po prostu "zgredy" są w świetnej formie.

6. Funeral Party - "Funeral Party"
Na początku była tutaj płyta Williama Elliotta Whitmore'a, ale uświadomiłem sobie, że wszyła już w lipcu. Dlatego szybko podmieniłem ją na debiut Funeral Party. Ta płyta zassała mnie jak debiut Japandroids. Z dokładnie tych samych powodów. Niczym nie skrępowane, szczeniackie granie. Różnice są dwie: to dance punk (taki circa 2003) i są z Kalifornii. No nie mogę się od niej uwolnić

5. Foo Fighters - "Wasting Light"
Ameryki nie odkryli, ale to 12 najlepszych piosenek Grohla w jego karierze. Przebił nawet fenomenalną "In Your Honor" i zatarł złe wrażenie po "Echoes Silence Patience & Grace"

4. Fucked Up - "David Comes to Life"
No co ja tu mogę napisać. Opus magnum tego zespołu. Jeśli kiedykolwiek nagrają coś lepszego, będą równi bogom. Jak na razie "rockowa" płyta roku.

3. PJ Harvey - "Let England Shake"
Polly Jean długo przewodziła stawce. Myślałem, że zostanie tak do końca roku, bo Polly nagrała jedną z najlepszych płyt w swojej karierze. Pierwszy raz tak odważnie wypowiedziała się o polityce. I co najważniejsze, zrobiła to bez odrobiny śmieszności, czy ideologicznego bełkotu, który często dotyka artystów zaangażowanych. Panna Harvey zamiast na propagandę postawiła na historie i obrazy. Muzycznie, do czego już wszystkich przyzwyczaiła, zrobiła kolejną woltę, choć pozostała dość blisko "White Chalk". Uwielbiam.

2. A Hawk and a Hacksaw - "Cervantine"
Zagrać muzykę z Bałkanów lepiej niż ich mieszkańcy? Dozgonny szacunek. Ta płyta jest doskonale brawurowa i nostalgiczna, a głos panny Hladowski jest naprawdę anielski. Jeszcze bardziej żałuję, że nie byłem na zeszłorocznym OFFie.

1. Bombino - "Agadez"
Nie czekałem na tę płytę, ciągle myślałem, że Bombino ma status zaginionego. Znalazł się w Burkina Faso. Po resztę tej fascynującej historii odsyłam tu. Płyta nagrana w profesjonalnym studiu, uwypukla melodyczny geniusz Omary, ale klarowna produkcja odziera tę muzykę z aury tajemniczości, którą miała na płycie wydanej dla Sublime Freqencies. Mimo tego, lepszej płyty z tego roku nie słyszałem.

Polska:

5. Elvis Deluxe - "Favourite State of Mind"
Nic wielkiego w sumie, Elvisy nadal kroczą ścieżką wytyczoną przez Kyuss, ale robią z to takim wdziękiem i dystansem oraz dorzucają trochę niczym nieskrępowanej punkowości, ze kupuję bez żadnego problemu.

4. Muzyka Końca Lata - "PKP Anielina"

3. Ten Typ Mes - "Kandydaci na szaleńców"
No świetne rapsy, choć Mes głupio postąpił wybierając na pierwszego singla "Otwarcie", bo na płycie nie ma nic lepszego, potem wszystko porównywałem do tego doskonałego kawałka.

2. Baaba Kulka - "Baaba Kulka"
Strasznie mi głupio, że nie napisałem ich recenzji do UM! Na pewno pojawią się w ostatkach, bo to zbyt dobra płyta, by ją tam przemilczeć. Czemu jest taka dobra? Bo to niczym nieskrępowana zabawa konwencją. Baaba i Gaba wzięli na warsztat hity Iron Maiden i zrobili z nich hity dla każdego. Dla mnie, dla ciebie i dla twojej mamy.

1. Pablopavo i Ludziki - "10 piosenek"
To bardzo warszawska płyta, ale to tylko jedna z jej wielu zalet. Pawłowi i jego zespołowi udało się znaleźć własny, niepodrabialny styl, który nie mieści się w ramach żadnego konkretnego gatunku. Z reggae wzięli pulsację, z hiphopu rytmy i poetykę, którą również zaczerpnęli z miejskiego folku. Jest też trochę rocka. Prawdziwie warszawski melanż gatunków. I nie zapominajmy o naprawdę wyśmienitych tekstach

Uskudar 17 VIII 2011

2011-08-24T22:32:00.000+02:00

Znów spóźniona playlista i jeszcze audycja się nie odbędzie, za co serdecznie przepraszam.

1. A Hawk and A Hacksaw - Foni Tu Argile
2. Beirut - Gulag Orkestar
3. Przemek Sokół - Slavic Soul
4. Przemek Sokół - Kamarat
5. Balkan Beat Box - Bulgaria
6. Storsveit Nix Noltes - Odessa Bulgarish
7. Storsveit Nix Noltes - Kopanitsa
8. Firewater - Balalaika
9. Kocani Orkestar - Ibraim Odhja
10. A Hawk and A Hacksaw - At The Vulturul Negru

Offfffffffffffffffffffffffffff

2011-08-09T18:30:00.001+02:00

1. Tyle "f", bo tyle widziałem koncertów. 35. Oczywiście nie w całości, bo się nie dało, skroblują się te, na których byłem ponad 15 minut.

2. Moi faworyci nie zawiedli. Omar zawiksował namiot eksperymentalny. Ludzi mnóstwo, myślałem, że jak wyjdę ze świetnego koncertu Matthew Deara (aka Morrissey) 15 minut przed końcem spokojnie zajmę miejsce pod sceną. Nie dało się, więc tańcowałem z przodu, ale z boku. Koncert doskonale kiczowaty i taneczny, choć sam Omar pełnił rolę przede wszystkim wodzireja, a za całą muzykę odpowiadał jego kurdyjski współpracownik.

3. Konono n1 widziałem jedynie pierwsze dwa utwory, czyli jakieś pół godziny. Znów namiot eksperymentalny i znów wypełniony po brzegi. Jak wychodziłem, na dodatkowym zestawie perkusyjnym produkował się Greg Saunier z Deerhoof, potem przyszła reszta zespołu, ale ja wtedy robiłem wywiad z Brianem Shimkovitzem, czyli Awesome Tapes from Africa. Efekty rozmowy wkrótce na Uwolnij Muzykę!

4. Set Briana przeniesiony na scenę główną świetnie zakończył festiwal. Zamiast tanecznie i afrobeatowo było follkowo i czilałtowo. Idealny koniec OFFa.

5. Piątek upłynął mi pod znakiem wiksy: Matthew Dear zachowuje się na scenie jak Morrissey, ale z zespołem zagrali bardzo tanecznie. Jego ostatnią płytę przesłuchałem raz przed festiwalem i na koncercie było dużo lepiej. Gangpol und Mit podobnie. Na płycie to takie trochę pokręcone elektroakustyczne granie, na żywo wiksa na 100%. Czuby z nich okrutne, co podkreślały tylko pokręcone, zboczone wizualizacje. Podobało mi się.

6. Sobota była jedynym dniem, gdy byłem na festiwalu od początku do końca. Od początku, bo chciałem zobaczyć Olivię z telewizji i szósty raz tres.b. Zostałem do końca, bo przesunęli mi Polvo, a przecież założyłem ich koszulkę tego dnia, więc nie mogłem ich sobie odpuścić. I dobrze zrobiłem.

7. Maćkowi Szajkowskiemu powinni ustawowo wyłączać mikrofon. Jego lewacka konferansjerka zepsuła koncert Kapeli ze Wsi Warszawa.

8. Okrutnie znudziły mnie Barn Owl (uciekłem prawie od razu), Destroyer, Low i Neon Indian (oni byli całkiem ok, ale koncert YACHT podziałał na mnie jak sześciopak redbulli, więc było dla mnie za mało tanecznie)

9. Więcej dziś lub jutro, oczywiście na UM!

Uskudar 3 VIII 2011

2011-08-04T00:01:00.000+02:00

Szybciutka playlista. Widzimy się w Katowicach ;)

1. Perunika Trio - Ah Kolko Oidoh, Maro
2. Perunika Trio - Pripade Tamna Mugla
3. Kel Assouf - Amidinine
4. Kel Assouf - Tinariwene
5. Konono n1 - Wumbanzanga
6. Konono n1 - Konono Wa Wa Wa
7. Omar Souleyman - Mandal Metel Il Sukkar Ala Il Shai

3 koncerty OFFa

2011-08-03T15:44:00.000+02:00

OFF nie jest festiwalem muzyki etnicznej/niezachodniej, jednak w tym roku warto, a nawet trzeba wybrać się na trzy "etniczne" koncerty.

1. Omar Souleyman (piątek 23.00, scena eksperymentalna)
Ja już wiem, że to będzie koncert festiwalu, dowiedzcie się i Wy:

2. Konono n1 (niedziela 23.00, scena eksperymentalna)
Genialny, wieloosobowy zespół z Kinszasy, który łączy ze sobą elektronikę, rock i tradycyjne afrykańskie rytmy i melodie. How awesome is that? Bardzo.

3. Awesome Tapes from Africa (niedziela 2.30, scena ekperymentalna)
Prawdopodobnie najdziksza impreza na OFFie. Brian Shimkovitz, nowojorczyk przyjedzie z torbą pełną afrykańskich kaset, a tam: afrobeat, jazz z Nigerii, pop z RPA i bóg wie co jeszcze. Do tego od października AFTA zmienia się w wytwórnię muzyczną. Brzmi bosko. A tu próbka tego, co usłyszymy w nocy z niedzieli na poniedziałek.

Uskudar 27 VII 2011

2011-08-03T15:21:00.001+02:00

Mocno spóźniona playlista z greckiej audycji. Dzisiaj wspominki z Globaltiki i troszkę o OFFie.

1. A Hawk and a Hacksaw - Uskudar
2. Georgia Dagaki - Panselynos
3. Yannis Parios - Thalassa
4. Yannis Parios - Pervolaria
5. Yannis Parios - Paranoika
6. Marika Ninou & Vassilis Tsitsanis - Genithika
7. Melina Kana & Sokrates Malamas - Lene
8. Rita Sakselariou - Genithika
9. Thodoros Georgopoulos - Sofia - Athina
10. Thodoros Georgopoulos.- Shope Pesen
11. Yannis Parios - Panagia Mou
12. Alistis Protopsalti - Venithika
13. A Hawk and a Hacksaw - Mana Thelo Enan Andra

Apokalipsa nadchodzi

2011-07-24T12:07:00.000+02:00

20 lipca skończył się świat. Pitchfork przypieczętował, to, na co zanosiło się od dawna. Metal już nie jest obciachem w niezal światku. I nie chodzi mi o różnych eksperymentatorów, jakies drone metale, w ostateczności doomowców, lecz o stary, (nie)dobry thrash metal. Jasne, od dwóch, trzech lat metal jest nowym indie, hipsternia łaziła w koszulkach ze Slayerem. Wydawalo się to jednak żartem. A tu indie Biblia wystawia 8.7 reedycji drugiej płyty Megadeth. Czyli powrót i "odobciachowienie" metalu pełną gębą. Pitchforki kiedyś potrafili skasować ze swojego archiwum pochlebne recenzje płyt, które po kilku latach redaktorzy uznawali za obciachowe (choćby Save Ferris). A teraz odwracają pojęcie obciachu i nawet słuchanie thrash metalu nie jest dla młodych gniewnych czymś wstydliwym. Post-modernizm w pełnej krasie.

Czekam na rehabilitację dżinsowych kurtek z ekranami na plecach, Limp Bizkit oraz Iron Maiden.

Uskudar 13 VII 2011

2011-07-18T15:35:00.000+02:00

Z lekkim opóźnieniem, ale jest playlista z audycji:

1. William Elliott Whitmore - Bury Your Burdens Down in the Ground
2. Tamikrest - Aratan N Tinariwen
3. Terakaft - Aratan N Azawad
4. Kel Assouf - Tin Hinane
5. Kel Assouf - Tinariwene
6. Toumast - Tinahirithin
7. Toumast - You Got Me Floatin
8. Bombino - Assalam Felawan
9. Bombino - Amidine

The Adventures of Rain Dance Maggie

2011-07-18T15:25:00.000+02:00

Mój oficjalnie ulubiony zespół wrócił. Bałem się trochę, bo choć wymiana gitarzysty nie mogła im wyjść na złe, to "Stadium Arcadium" jest ich najsłabszym albumem (oprócz dwóch pierwszych, rzecz jasna). Frusciante ciągnął zespół w złą stronę, jego "gitarowy blask" dominował na innymi elementami. To było bardzo złe. Dlatego też koncert w Chorzowie mnie tak bardzo rozczarował. Owszem, miał momenty świetne, w tym "This Velvet Glove", ale zdominowanie setu przez słabe kawałki z SA i postępujące odosobnienie i przekonanie o własnej wielkości gitarzysty sprawiło, że nie mogę zaliczyć tego koncertu do udanych. Nic dziwwnego, że ogłoszenie decyzji o odejściu Frusciantego przyjąłem z wielką ulgą. Zespół też, co w jednym z wywiadów przyznał Flea. Plotki o powrocie do zespołu Dave'a Navarro okazały się tyle ekscytujące, co fałszywe. Nowym gitarzystą został Klinghoffer, współpracownik Frusciantego.

No dobra, koniec tej gadki. Jest już pierwszy singel i to najważniejsze. Udał im się ten powrót. "The Adventures of Rain Dance Maggie" jest piosenką delikatnie funkową, taneczną, z prościutkim, ale bardzo fajnym basem, który trochę przypomina mi Franz Ferdinand. Oszczędna gitara idealnie współgra z prostotą utworu. No, jest dobrze, ale nie mogę się za bardzo podniecać, bo przecież "Dani California" to też świetny singel był. A płyta wiadomo, jaka.

A, link: http://soundcloud.com/kroq/red-hot-chili-peppers-the/s-CrrWW

Mokra Euharmonia

2011-07-05T18:15:00.000+02:00

1. Pogoda pokrzyżowała mi plany. Chciałem iść na wszystkie koncerty, w końcu byłem tylko na trzech.

2. Szumnie zapowiadane międzyzespołowe kolaboracje zawiodły. Nie, nie chodzi o to, że były nieudane, ale dwie piosenki w sytuacji, gdy można było się spodziewać całego wspólnego koncertu to trochę żal.

3. Te kolaboracje wyglądały tak, że najpierw przez czterdzieści minut grał jeden wykonawca, potem gość wchodził na dwie piosenki, a potem rozpoczynał swój koncert. Słabo. Kapela i Hedningarna zagrali nowe utwory, a Gooral i Mahala Rai Banda postanowili poprzerabiać swoje piosenki. I paradoksalnie to drugie rozwiązanie wyszło lepiej, bo Kapela i Szwedzi są stylistycznie zbyt blisko, by zaskoczyć, a połączenie góralszczyzny, elektroniki, cyganerii i muzyki bałkańskiej wyszło naprawdę egzotycznie i porywająco.

4. To przede wszystkim zasługa Rumunów, których koncert był zdecydowanie najlepszy w piątek. Porywający, taneczny, szołmeński. I te piękne brzmienie dęciaków. No miód, malina.

5. Świetnie wypadł też Cukunft z muzykami Balkan Beat. To była prawdziwa kolaboracja, z zespołem Rogińskiego wystąpiła sekcja dęta BBB. Przez cały koncert. Przygotowali specjalny repertuar. O to właśnie chodziło, ale nikt tego nie ogłaszał w taki sposób.

6. Koncert Kapeli wypadł świetnie, ale Szajkowski mógłby sobie chociaż tutaj darować lewackie przemowy. Za to zaproszenie Nasty Niakrasavej z Białorusi to bardzo miły gest.

7. Hedningarna mnie rozczarowała, a tak na nich czekałem. Spodziewałem się czegoś zupełnie innego, ale to dlatego, ze dawno straciłem z nimi kontakt.

Uskudar 29.06.2011

2011-06-30T18:52:00.000+02:00

Wczoraj zająłem się przede wszystkim koncertami. Tymi, które przed nanmi (numerki od dwa do pięć) i tymi, które za nami (reszta). Relację z EthnoPortu możecie przeczytać na Uwolnij Muzykę!

1. Vladimirska - Werewolf
2. Elbicho - Pa'Ti
3. Hedningarna - Metsin Tytto
4. Kapela ze Wsi Warszawa - Heartbeat
5. Cukunft - 6
6. Le Trio Joubran - Tanasim II (Samir)
7. Yemen Blues - Trape La Verite
8. A Filetta - A canzona di malatta

Nie

2011-06-13T22:22:00.000+02:00

Nie, jeszcze nie umarłem. Audycji nie było z powodów różnych, ale wracam już w tę środę. Najprawdopodobniej w piątek jadę do Poznania na Ethno Port, więc spodziewajcie się relacji za tydzień, a zapowiedzi pojutrze.

Do regularniejszych wpisów i recenzji wracam na początku lipca.

Zło, zniszczenie, apokalipsa i popsuty palec

2011-06-05T22:19:00.002+02:00

Tegoroczny Selector dla mnie był dwoma słowami: Crystal Castles. Do bycia die hard fanem dwójki z Kanady przyznaję się bez bicia. To w ramach disclaimera.

Zupelnie nie rozumiem zachwytow nad Does It Offend You, Yeah? Wokalista coś tam pokrzykiwał, między piosenkami raczej bez sensu. Po ostatniej płycie spodziewałem się radosnego dance punka, a dostałem monotonną łupankę (o, zaraz mi się dostanie, że CC to też monotonna łupanka). Znudził mnie straszliwie ten koncert. Z pozytywów: basistka, cover Nirvany i nojzowa końcówka setu.

Za to Crystal Castles przeciwnie. Na gazecie.pl piszą, że zawiedli, że koncert słabszy od open'erowego. SRSLY? Nie wiem, może dlatego, że Alice po publiczności skakała w Krakowie tylko dwa razy, a nie prawie cały koncert. Może dlatego, że "Alice Practice" zagrali w połowie, a nie na koniec. Piątkowy koncert był lepszy od tego sprzed dwóch lat. Czy lepszy od zeszłorocznych nie wiem i do tej pory nie mogę sobie tego wybaczyć. Naprawdę.

Zaczęli od "Fainting Spells". Ścisk jak na Heńku dwa lata temu. Szast, prast i na "Baptism" leżę pod dwudziestką małolatów. Serio. W nodze coś strzyka. Palec boli niemiłosiernie. Strategicznie wycofuję się spod sceny, choć nie przestaję doznawać. Palec raczej w porządku, mogę nim ruszać, więc tańczyć też. Jest nieźle. A oni nie zatrzymują nawet na sekundę swojej apokalipsy. Pisałem w recenzji Dwójki, że CC to muzyka na afterparty po końcu świata. I tak właśnie jest. Zło, zniszczenie apokalipsa. Do tego świetnie zagrane. Ethan i perkusista idealnie. Alice, wiadomo, bardziej zajęta autodestrukcją niż śpiewaniem, ale tych samobójczych zapędów jakby mniej. I "Black Panther", które wynagrodziło brak "Doe Deer". Ten brak to jedyna wada tego koncertu. I był jeszcze bis! A przecież to u nich tak rzadkie.

Ladytron widziałem z 10 minut, ale nawet moja koleżanka, fanka, powiedziała, że słabe. I wyszliśmy. Koniec Selectora dla mnie. Szkoda tylko, że Katy B zagrała drugiego dnia.

Uskudar 26 V 2011

2011-05-26T00:06:00.000+02:00

Najważniejsza informacją dnia jest koncert Tinariwen w Warszawie. Tuareska legenda wystapi 22 października w Palladium, a juz w sierpniu wychodzi ich nowa płyta z gościnnym udziałem min. muzyków TV on the Radio.

A teraz playlista:

1. Mahala Rai Banda - Morceau d'amour
2. Gooral - W moim ogródecku
3. Kapela ze wsi Warszawa - U mojej matecki
4. Hedningarna - Mitta Mina
5. Cukunft - 6
7. Aynur Dogan - Incir Agacisin
8. Tinariwen - Intitlayaghen
9. Francis Bebey - Akwaaba

Uskudar - 18 V 2011

2011-05-22T22:12:00.000+02:00

Będę okropny. Dzisiaj tylko nazwy wykonawców. Ale to najlepsza dziesiątka wakacyjnych artystów, więc sprawdźcie ich w całości.

1. Firewater
2. Irina Mikhailova
3. Buraka
4. Bonga
5. Amr Diab
6. Ahmed El Sherif
7. Africa HiTech
8. Mahal Rai
9. Bomba Estereo
10. Budios Band

Sen nocy wiosennej

2011-05-14T01:50:00.000+02:00

1. Pisałem już, że Eufemia jest najlepszym miejscem w mieście? Pisałem. Po czwartku podtrzymuje swoje zdanie.
2. W czwartek w E zagrało dwóch chłopaków. Will Samson z Anglii i Patrick Sudarski z Niemiec. Koncert trwał godzinę, a oni przerzucali się piosenkami. Patrick nawet zażartował, że to trochę nie fair, bo jego piosenki są krótkie w przeciwieństwie do tych Willa.
3. Siedzieli po dwóch stronach stolika, na którym stały efekty, dodatkowy mikrofon, kieliszek wina, kubek z herbatą. Obok nich dwie bliźniacze lampy z Ikei. Pod nogami dywan. Nad głowami drzewo. Za plecami drzewo i płot. Bo Will i Patrick zagrali w ogródku.
4. Ten zabieg nadał koncertowi jeszcze większej magiczności. Ciepłe światło lamp, żwirek pod nogami, ciepła wiosenna, miejska noc i dwóch gości z gitarami grających magiczne, wyciszone piosenki. Czego chcieć więcej?
5. Znów, jak to w Eufemii bywa, obawiałem się o frekwencję. I na początku wydawało se, że moje obawy się spełnią. Było 13 osób. Jednak zaczęli dołączać przechodnie, część wchodzila na teren E, część asekurancko stała za płotem, bo przecież wstęp mógł być płatny.
6. Nie był. Po koncercie przeszedł się chłopak z E ze skrzyneczką. Każdy dawał tyle, ile chciał.
7. Wiem, piszę to przy okazji każdego koncertu w E, ale to naprawdę nie moja wina. Koncerty w E są zawsze wyśmienite, jeszcze nie trafiłem na inny. Naprawdę.
8. Foteczka. Robiłem albo ja albo Krzysiek Magura.

Uskudar 4 V 2011

2011-05-11T17:34:00.000+02:00

Znów trzeba było chwilę poczekać na playlistę, ale już jest. Razem z obiecanym utworem Peruniki.

1. Perunika Trio - Bre Petrunko
2. Perunika Trio - Trugnala E Mala Moma
3. Yemen Blues - Trap La Verite
4. Maria Kalimeni - Journey
5. Omar Souleyman - Li Raja Behawakom (I Beg You, Baby)
6. Aby ngana Diop - Ndadje
7. Charles Bradley - No Time For Dreaming
8. Charles Bradley - The Telephone Song
9. Bombino - Ahoulaguine Akaline (I Greet My Country)

Uskudar 27 IV 2011

2011-04-27T23:59:00.000+02:00

Zgodnie z zapowiedzią Uskudar odwiedziło swoją ojczyznę, czyli Turcję. Wszystkie utwory pochodzą ze składanki "Turkish Freakout" wydanej przez Bouzouki Joe. Psychodela w najlepszym wydaniu

1. Okay Temiz - Dukuz Sekiz
2. Kardalar - Cokertime
3. Erkin Koray - Sevdigim
4. Rifat Oncel - Dosta Bizden Selam Olsun
5. Arif Sag - Osman Ehlivan
6. Cem Karaka - Uryan Geldim
7. Sevil and Ayla - Bebek
8. Baris Manco - Hal Hal
9. Ajda Pekkan - Kaderimin Oyunu
10. Ersen - Gunese Don Cicegim
11. Ersen - Cakmagicak

Uskudar 20 IV 2011

2011-04-21T00:02:00.000+02:00

Tym razem playlista pojawia się błyskawicznie. Pogadałem trochę o Warszawie i jej muzyce, choc godzina to zdecydowanie za mało, więc do tematu na pewno wrócę, a za tydzień, tak, jak zapowiadałem Turcja!

1. Grzesiuk - Nie masz cwaniaka nad Warszawiaka
2. Projekt WARSZAWIAK - Do Stolicy
3. Nikt nie ma zioła na Sienkiewicza
4. Eldo - Miejski Folkor
5. Stanisław Grzesiuk - Ballada o Felku Zdankiewiczu
6. Vavamuffin - VavaTo
7. Pablopavo & Ludziki - Warszawa Wschodnia
8. Płyny - Uniwersam Grochów
9. Stanisław Grzesiuk - Z szaconkiem pani Feluś
10. Projekt WARSZAWIAK - Tango Apaszowskie
11. Kapela Czerniakowskiej - Stare Miasto
12. Orkiestra z Chmielnej - Felek Zdankiewicz

Uskudar 13 IV 2011

2011-04-20T23:25:00.000+02:00

Znów strasznie spóźniona playlista z zeszłego tygodnia. Konkurs wygrała Magdalena, co już ogłaszałem na antenie.

1. Mumford & Sons - Meheni Rachi
2. Ravinder Grewal - Jiven Kahengi
3. Nusrat Fateh Ali Khan - Mohe Apne Rang Main Rang Le Nijaam
4. Firewater - Bhangra Bros
5. Gopal Shankar Misra - Raga Darbari Kanhra - Drutgat
6. Ravi Shankar - Discovery of India
7. Jelly - Doliya Ch Jaan

Warszawiacy jak Ślązacy

2011-04-20T09:48:00.002+02:00

Ślązakom nie wystarcza bycie grupą etniczną. A Warszawiakom? Czy jest jakieś odrębne poczucie tożsamości mieszkańców stolicy? Czy muzyka z Warszawy różni się od tej z innych części Polski? O tym, i o innych aspektach bycia warszawiakiem już dziś od 23 w Radiu Aktywnym.

Indo-chińska rozdajka

2011-04-12T23:50:00.001+02:00

Mam do rozdania dwie rzeczy. Książkę o Chinach i audiobook o Indiach.

Książka to: "Płetwa rekina i syczuański pieprz".Książka nie do końca kucharska.
A żeby ją wygrać wystarczy odpowiedzieć na pytanie: Jakie jest największe miasto prowincji Syczuan?

Audiobook to: "Moje Indie" Jarosława Kreta czytane przez autora.
A żeby go wygrać wystarczy odpowiedzieć na pytanie: Muzyka karnatack pochodzi z której części Indii?

Odpowiadamy komentarzami pod wpisem. Wyniki podam jutro na antenie. Jeśli znajdą się chętni.

Uskudar 6 IV 2011

2011-04-12T23:38:00.001+02:00

Mocno spóźniona playlista chińskiej audycji wygląda tak:

1. Ying and Yan - Footsteps to The Future
2. Qin Mei Jing Yue - Waterscape Sillhouette
3. Shanghai Chinese Traditional Orchestra - Dragon
4. Hanggai - Four Seasons
5. Liu Fang & Farhan Sabbagh - The Night of Bonfire
6.Mamer - Celebration
7. Salamat Sadikova - Kecki Eskeruu
8. Min Xiao-Fen - Stone Forest Nocturne
9. Kishore Kumar - Zindagi ki yahi reet

Starring New York

2011-04-07T22:51:00.000+02:00

1. Wiem, nudny jestem. Ostatnio na blogu pojawiają się tylko playlisty i relacje z koncertów w Eufemii. Mam nadzieję, że zostanie mi to wybaczone, tym bardziej, że każdy kolejny koncert w E jest lepszy od poprzedniego. Byłem na siedmiu (z każdego, oprócz przedostatniego - czyli uroczego wspólnego występu Binoculers i The Great Park - jest relacja). Na pocieszenie mogę dodać, że już niedługo dwa wywiady. Jeden sprzed miesiąca (ach ta prokrastynacja!), jeden świeżutki. Tak, zwywiadowałem nie bez trudności Live Footage.

2. I gadałem z nimi do 3 nad ranem. Do zamknięcia, pierwszy raz mi się coś takiego wydarzyło.

3. Co ja mogę napisać o koncercie? Był prześwietny, jak każdy w E. Znajomi już się ze mnie śmieją, że prawie co tydzień mam koncert roku ;). Ale co poradzić, skoro Michał i Zosia robią TAK świetne rzeczy.

4. Live Footage zagrali dwa pięćdziesięciominutowe sety. Serio. W pierwszym same własne kompozycje. Bardzo filmowe, bardzo piękne. Po prostu piękne. Pierwszy raz też widziałem perkusistę, który jednocześnie gra na klawiszach, a swoich partii bębnów nie zapętla. Szaconeczek panie Feluś.

5. Za to wiolonczelista miał mnóstwo pedałów pod stopami. Zapętlał partie swojego instrumentu wte i wewte, puszczał je od tyłu, zapętlał klawisze perkusisty, modulował brzmienie, podwyższał je o oktawę. Trudno było się w tym wszystkim połapać. Ale nie było to konieczne, jeśli siedziało się na poduszce i kontemplowało tę filmową muzykę.

6. Drugi set to przede wszystkim covery. Był znany z jutuba J Dilla, zabrakło "Empire State of Mind", na które bardzo liczyłem. Nie narzekam jednak, to był najlepszy koncert w E, na jakim byłem.

7. Tak lepszy od Caruselli, ale minimalnie. Zresztą ciężko je porównywać, bo każdy z nich operuje zupełnie innym rodzajem energii.

8. Będzie bootleg, nie ja robiłem, ale będzie.

9. Jest też nagranie z pierwszego setu. O tu: http://pl.justin.tv/fromstage/b/283093794

10. Chodźcie na małe koncerty, kurde. Co prawda frekwencja była całkiem spora (ze 35 osób), to i tak chodźcie.

11. I kupujcie polskie rap płyty.

Uskudar 30.03.2011

2011-04-02T21:07:00.000+02:00

Za mikrofonem usiadł DJ Mauryc, bo ja byłem na koncercie. O którym już wkrótce ;).

A poleciały takie kawałki:
1. Mulatu Astatke - Yegelle Tezeta
2. Gétatchèw Mèkurya - Aynotché Tèrabu
3. Gétatchèw Mèkurya & The Ex & Guests - Ethiopia Hagere
4. Jimi Tenor & Tony Allen - Got My Egusi
5. Konono Nº1 - Paradiso
6. Demdike Stare - Hashshashin Chant
7. Shackleton - Hamas Rule

Spaghetti western

2011-03-28T16:34:00.000+02:00

1. W niedzielę wybrałem się właśnie tam. Do Eufemii. Na koncert Włochów grających country.

2. Na ten sam pomysł wpadło jeszcze 10 osób. To znaczy dziesięć osób siedziało na krzesłach i poduszkach, oglądając i słuchając Włochów. Kilka jeszcze łaziło co chwilę do baru. Ktoś w drodze do palarni przystawał posłuchać ich przez chwilę. Jednak czułem się, jakby to był koncert w czyimś domu, a nie w klubie.

3. Intymna, delikatna, romantyczna muzyka The Please tylko w tym pomagała. Jest ich czworo, trzech chłopaków i dziewczyna. Chłopaki grają na gitarach, basie i klawiszach. Dziewczyna na talerzu perkusyjnym (tak, jednym) i puzonie. Do tego śpiewa. Wszyscy śpiewają.

4. Co kojarzy mi się z Mumford & Sons czy Fleet Foxes, ale najbardziej chyba z koncert Paula Fritha przed Basią Bułat. Z Basią też mają sporo wspólnego.

5. Było bardzo romantycznie i magicznie. Serio, dawno nie czułem takiej magii na koncercie.

6. Co jakiś czas zamieniali się instrumentami. Albo na przykład pan basista wykorzystał swój instrument jako perkusję. Albo kontrabas. Wszystko brzmiało idealnie, ani za cicho, ani za głośno. Obyło się bez żadnych pomyłek.

7. A koncert oglądało kilkanaście osób.

8. To był mój piąty koncert w Eufemii. Jak na razie są bezkonkurencyjni. Moja miłość do Powiększenia, jako najlepszego repertuarowo klubu w Warszawie trochę osłabła. Tym bardziej, że w E jest dużo przytulniej.

9. Chodźcie na małe koncerty.

10. I kupujcie polskie rap płyty.

Uskudar 23.03.2011

2011-03-26T12:20:00.000+01:00

Znów z opóźnieniem.

W ostatnią środę przemieszczaliśmy się między Afryką a Polską.

1. Les Fin'Amoureuses - Uskudar
2. Tartit - Oufous D'ouofis
3. Salif Keita - Samiga
4. Ballake Sissoko & Vincent Segal - Histoire de Molly
5. Dembo Konte & Kausu Kuyateh - Mamma Manneh
6. RUTA - Jak to dawni dobrze beło
7. RUTA - Lament chłopski
8. Kapela ze Wsi Warszawa - Czerwone Jabłuszko
9. Village Kollektic - Romani Chaj
10. Ali Hassan Kuban - Habibi

A w ogóle, to jest to wpis nr 100.

King of the road says you move too slow - Fu Manchu, 19.03.2011, Wrocław

2011-03-20T21:05:00.002+01:00

1. Z pustynnych bogów zostali mi tylko Fatso Jetson do zobaczenia. I zreaktywowany kyuss.

2. Na początku myślałem, że może zamiast grania "In Search Of..." koncert będzie takim typowym debeściakiem, bo i zagrali "Hell on Wheels", i "Mongoose", i "Bionic Astronautic". Ale po dwudziestu minutach zaczęli grać swoją najlepszą płytę. Było wyśmienicie. Do tego na bis "Godzilla", "Evil Eye" i "King of The Road" Czy mogło być lepiej?

3. Mogło, mi zabrakło "California Crossing" albo "Ampn". Nie, nie narzekam, bo to był naprawdę świetny koncert. No i w sumie aż do samego początku koncertu nie liczyłem na te kawałki. Wiadomo, apetyt rośnie w miarę jedzenia.

4. Najbardziej w latach posunął się Scott Hill, co jednak nie przeszkadzało mu szaleć z gitarą (przez część koncertu moją ukochaną z pleksi) na scenie. Szalał niczym dwudziestolatek.

5. Reszta panów spokojniejsza. To znaczy Scotta Reedera nie widziałem za zestawem perkusyjnym. Cóż, koncerty Brodki nad koncertami Fu Manchu mają jedną zaletę. Nie ma nich wysokich facetów i nikt mi nie zasłania.

6. Sześć lat na nich czekałem. Kiedyś nawet wysłałem im wiadomość na majspejsie (ok, tak, dawno to było) z zapytaniem, czy nie zagrają w Polsce. Odpowiedzieli, że bardzo chętnie, ale nikt im nie chce zorganizować koncertu. I dwa dni wcześniej byli w Warszawie. Mieli dzień przerwy, a Scott Hill ma tu rodzinę. Ależ byłem wtedy zdruzgotany.

7. Wczoraj za to byłem zniszczony. Moc, moc, moc!

8. Support też nawet dał radę, choć zupełnie do nich nie pasował.

9. Miał być bootleg, ale nie będzie. I to jedyny minus tego wieczoru.

Coldair i Siobhan Wilson - wywiad

2011-03-18T19:20:00.001+01:00

Wreszcie udało mi się pokonać własną prokrastynację i problemy techniczne. Wywiad robiony był na spontanie po koncercie tej pary w Eufemii, dlatego jest krótki i niezbyt odkrywczy. Ogromne podziękowania dla Moni z Sunday at Devil Dirt, która wspomagała mnie w rozmowie. I tak naprawdę większość pytań, które przetrwały redakcję pochodzą od niej. Jeszcze raz wielkie dzięki!

Jak się spotkaliście?

Siobhan: Mieszkam w Paryżu, Tobiasz przyjechał na koncert, a ja miałam z nim grać. Wiedząc to, musiałam się z nim umówić na drinka dzień wcześniej. Okazało się, że bardzo dobrze się dogadujemy, koncert wypadł świetnie, więc Tobiasz zaprosił mnie potem do Polski.

Zagracie tylko te kilka koncertów po Polsce?

Tobiasz: Zobaczymy. Na razie jest tak, że Siobhan gra ze mną na pięciu polskich koncertach, ale mam nadzieję, że zagramy razem jeszcze kiedyś.

Siobhan: Tylko jeśli będziesz dla mnie miły (śmiech).

Tobiasz: Zawsze jestem przecież dla ciebie miły.

Tobiasz, czemu zdecydowałeś się na mieszkanie w Krakowie?

Tobiasz: To jakiś pojazd? (śmiech) Moja dziewczyna zaczęła tam studia, a ja chciałem się wyrwać z Sopotu, mieszkać gdzieś indziej, nieważne gdzie. Pojechałem więc z nią. To tak naprawdę jedyny powód, ale jestem zadowolony z tej decyzji.

Siobhan, co robi Szkotka w Paryżu?

Siobhan: Moją płytę wydała wytwórnia z Paryża, mieszkam tam już pięć lat i śpiewam nawet po francusku.

A po szkocku?

Siobhan: Czasem, pod prysznicem (śmiech).

Dzisiaj zaśpiewałaś jedną piosenkę po francusku, co to było?

Siobhan: Jedna z piosenek Tino Rossiego, korsykańskiego kompozytora najbardziej znanego z piosenek świątecznych, jak „Petit Papa Noel” (śpiewa fragment). Napisał też kilka piosenek miłosnych i dzisiaj zagrałam jedną z nich.

Dlaczego ją wybrałaś?

Siobhan: Bo mój chłopak jest pół-Korsykaninem. Jego ojciec powiedział mi kiedyś, że muszę posłuchać Tino Rossiego. Posłuchałam i bardzo mi się spodobały jego piosenki. Są bardzo stare, z lat trzydziestych.

Jak Ci się podoba granie za granicą?

Siobhan: To mój pierwszy raz…

Naprawdę? To jak w takim razie podoba Ci się Polska?

Siobhan: Bardzo. Naprawdę.

Tobiasz: A nie jest tu jakoś strasznie?

Siobhan: Czasem jest, ale tak, jak w każdym kraju.

Tobiasz: Gdy Siobhan przyjechała do Krakowa, to był jej pierwszy dzień w Polsce, był alarm bombowy na dworcu i jakaś panika…

Siobhan: Tak, ale potem piłam z Tobą wódkę i zupełnie o tym zapomniałam (śmiech).

Tobiasz, wydaje nam się, że Twoja muzyka nie brzmi „po polsku”.

Tobiasz: Dla mnie polski sound to zespoły jak Perfect, cieszę się więc, że nie brzmię jak oni. Może to dlatego, że nie słucham polskiej muzyki.

A może to ma związek z zagranicznym pochodzeniem Kyst?

Tobiasz: Nie. Po prostu mieszkałem w Norwegii przez kilka miesięcy. To nie miało nic wspólnego z moją muzyką. Słucham przede wszystkim zagranicznej muzyki i chyba to jest głównym powodem tego, że nie brzmię „po polsku”. Lubię tylko kilku polskich wykonawców.

Jakich?

Sciankę, Kristen, Indigo Tree, Adama Repuchę. I to już wszystko.

Jakie są wasze plany na ten rok?

Tobiasz: Gram na SXSW w Austin z Kyst w Marcu, pod koniec marca wychodzi też nasza nowa płyta, „Waterworks”. W maju wydaję drugą solową płytę. Potem pojeżdżę po Europie, może zagram kilka koncertów z Siobhan we Francji.

Siobhan: Ja nie mam żadnych konkretnych planów. Po prostu granie koncertów.

Tobiasz: Ze mną (śmiech)

Uskudar - 16.03.2011

2011-03-18T11:00:00.000+01:00

Z małym opóźnieniem podaję playlistę. Mimo małych problemów technicznych audycja wypadła całkiem nieźle, choć oczywiście nie udało mi się puścić wszystkiego, co sobie zaplanowałem. Z powodu awarii na początku piosenek było tylko dziewięć. Między nimi pogadałem o Tuaregach i ich historii, nawet trochę o kulturze. Pojawił się też palący temat tuareskiej państwowości. Przede wszystkim królowała muzyka tego dumnego narodu. I tradycyjna, i zeuropeizowana.

1. Khadija & Keltoum Othmani, Aichatou Zaghez, Othman Othmani, Tarzar Benomar - Chelo
2. Group Bombino - Tenere
3. Group Bombino - Imuhar
4. Bombino - Tar Hani - My Love
5. Group Inerane - Nadan Al Kazawin
6. Tinariwen - Kel Tamashek
7. Tamikrest - Aratane N'Adagh
8. Terakaft - Djer Amon
9. Imaran - Aicha

Francusko-amerykański eksperyment w Eufemii

2011-03-16T13:06:00.000+01:00

1. Wiem, że to był wtorek, początek tygodnia, zrobiło się zimniej po niezwykle letnim poniedziałku i w ogóle, ale frekwencja była bardzo słaba. Max. 30 osób. I jak potem te mniej znane zespoły mają do nas wracać, skoro nawet małe sale świecą na ich koncertach pustkami? Podobnie było na świetnym koncercie L'Homme Puma w Aurorze cztery lata temu. I od tamtej pory nie wrócili.

2. Mimo tego, FiliaMotSa zagrali świetny koncert. Głośny, noise rockowy, mocno improwizowany i psychodeliczny. Nawet nie zdawałem sobie sprawy, że skrzypce mogą idealnie brzmieć w takiej muzyce. Oczywiście podrasowane różnymi efektami i maszyną do loopów. Emilie czasem nawet grała na skrzypcach, jak na gitarze. Palcami. Każdy utwór kończył się odpowiednim sprzężeniem. I brawami niewielkiej publiczności.

3. Po nich zagrali Inzinzac, których wcześniej nie słyszałem, więc nie wiedziałem, czego się spodziewać. Opis ze strony Eufemii zupełnie mnie nie przygotował na to, co zagrali.

4. Miało być tak:

Trzonem założonego dwa lata temu zespołu jest francuski muzyk i kompozytor Albanie Bailly (gitara). Po za tym występują z nim Dan Scofield (saksofon sopranowy i tenorowy) oraz Eli Litwin (perkusja). Trio gra muzykę określaną jako rough-edged, razor sharp cerebral która ma w sobie również elementy rocka, jazzu, improwizacji, muzyki nowoczesnej oraz rytmów bałkańskich.Są naczelnymi członkami Filadelfijskiego awangardowego podziemia. Ich wybuchowe występy cieszą się nieustającą popularnością w USA.

5. Było tak:
ŁUBUDUBUDUBUDU!!!!

6. Żartowałem. Kojarzyło mi się trochę z Zu, pewnie przez saksofon. Było jeszcze głośniej niż na FiliaMotSie i bardziej pokręcenie. Jak ja bym ich określił? No właśnie eksperymentalny jazz-metal. Momentami bywało bardziej freejazzowo, momentami z tego hałasu wydobywała się ładna melodia. Generalnie było bardzo głośno i bardzo fajnie.

7. Perkusista Inzinzac, Eli Litwin gra jakby miał przynajmniej dwie ręce i trzy nogi więcej. Serio. To on był gwiazdą wczorajszego wieczoru.

8. Ale nie jest Polakiem. A przynajmniej o tym nie wie. Wie, że ma jakieś korzenie w Rosji. To może jednak jest tym Polakiem.

9. Chodźcie na małe koncerty, nie raz, nie dwa pozytywnie zaskoczą.

10. I kupujcie polskie rap płyty.

Jeśli dziś jest środa to jesteśmy w Nigrze i Mali

2011-03-16T12:02:00.000+01:00

Dzisiaj druga odsłona Uskudar. Dzisiaj jedziemy na pustynię, posłuchać, czego słuchają Tuaregowie. I posłuchać o nich samych. Będzie i muzyka tradycyjna, i tuareska muzyczna rewolucja. I to prawdziwa rewolucja, bo tuarescy muzycy w ostatnich latach równie często sięgali po kałasznikowy jak po instrumenty. I o tym też będzie.

Vintage Indie Party

2011-03-14T09:22:00.000+01:00

1. Miałem do wyboru pięć koncertów: Plug&Play, Lora Lie, Karate Free Stylers w Śnie Pszczoły, Grandmaster Flasha w Butiklubie, Małpę w Fonobarze i właśnie Vintage Indie Party w Obiekcie.
2. Najbardziej żałuję, że nie było mnie stać na bilety na Flasha. Podobno rozniósł kosmos. Mam nadzieję, że to nie był jego ostatni raz w Warszawie.
3. Hipster metaluchów mogę zrozumieć (ledwo, bo ledwo), ale hipster emo już nie.
4. Ofiar mody było mnóstwo, ale nic dziwnego, to hipsterska impreza.
5. Pierwszy zespół najlepiej wymazać z pamięci. Może i grali w miarę równo, ale strasznie słabo. Rewelacja warszawskiej gitarowej sceny? No way.
6. Nawet udało mi się ich wymazać z pamięci, bo nie wiem, jak się nazywali.
7. Za to tres.b to zupełnie inna bajka.
8. Zagrali w trójkę, bez Stasia, którego widziałem z nimi na premierowym koncercie w Hydrozagadce. Setlista też zupełnie inna. Po równo starych rzeczy i nowych, jeden cover.
9. Może to zabrzmi dziwnie w wypadku tego zespołu i szczególnie ich drugiej płyty, ale było bardzo gitarowo, post-punkowo i głośno. Choć grali tylko w trójkę. O, wiem, było tak, jakby ich nowa płyta składała się tylko z piosenek w stylu "The Other Hand".
10. Zatem był to ich najlepszy koncert, jaki do tej pory widziałem. Są teraz zupełnie innym zespołem niż na płycie.
11. W takim razie ich następny koncert w Warszawie postaram się nagrać.

Uskudar - 9.03.2011

2011-03-10T01:39:00.002+01:00

Pierwsza audycja już za nami. Mam nadzieję, że nie było jakoś źle. Głębszych przemyśleń nie mam. Poniżej playlista.

1. A Hawk & A Hacksaw - Uskudar
2. Firewater - Six Forty Five
3. Stranded Horse - And The Shoreline it Withdrew
4. Dengue Fever - Thanks-A-Lot
5. Yasmin Levy - Hallelujah
6. Mamer - Proverb
7. Hanggai - Flowers
8. Balkan Beat Box - Marcha de la Vida
9. Omar Souleyman - Li Raja Behawakom
10. William Elliott Whitmore - When Push Comes to Love (Daytrotter)

Uskudar - start.

2011-03-07T21:39:00.000+01:00

Po ponad roku od powstania bloga, wreszcie mogę napisać, po co w ogóle go założyłem. Miał to być blog audycyjny i wreszcie takim się stanie. W najbliższą środę w Radiu Aktywnym od 23 przez godzinę będziecie mogli usłyszeć mnie i muzykę ze wszystkich stron świata. Audycja nazywa się Uskudar. Dlaczego? O tym już w środę o 23 na www.radioaktywne.pl

Będzie głośno

2011-02-27T21:19:00.000+01:00

3 głośne nadchodzące nowe płyty. Polskie.

Turnip Farm - All The Tangled Girls

Setting the Woods on Fire - EP

Znajdź więcej wykonawców takich jak Setting The Woods On Fire w Myspace Muzyka

Plum - Hoax

Les Fin'Amoureuses - Marions Les Roses

2011-02-15T10:04:00.000+01:00

Dziś znów o tym, co dzieje się poza Ameryką. I o wskrzeszaniu tradycji.

Kilka dni temu przeczytałem w Polygamii (ale nie mogę znaleźć teraz linka, więc musicie wierzyć mi na słowo), że ludzki mózg lubi fantazję tak samo albo nawet bardziej niż realność. I że dlatego ludzie grają, bo stają się bohatermami gier, a normalne życie nie dostarcza już odpowiednich podniet dla mózgu. Czy jakoś tak. Nie o tym miałem pisać przecież. A o fantazji.

Mój mózg też tak ma. Wystarczy, że włączę "Marions Les Roses" i już już przemieszczam się między Prowansją, Konstantynopolem a Jerozolimą. Gdzieś w czasach wypraw krzyżowych. I dobrze wiem, że ani te piosenki nie są tak stare, ani że nie bardzo da się odtworzyć muzykę z tamtych czasów. W niczym jednak to nie przeszkadza mojemu mózgowi fantaście, który bez najmniejszego problemu poddaje się mistyczności tej płyty. Stare sefardyjskie, francuskie i arabskie pieśni poprzetykane psalmami (które są chyba najlepszymi momentami) służą mu za wehikuł czasu,

Mógłbym się rozwodzić nad tym, że Francuzki grają na rekonstruowanych instrumentach, że brzmienie jest tak przestrzenne, że na pewno nagrywały ją w kościele, ale po co. Zbyt piękna jest ta płyta, by ją tak roztrząsać.

PJ Harvey - "Let England Shake"

2011-02-14T11:46:00.001+01:00

Czemu na blogu, a nie na Uwolnij Muzykę!? Proste, płyta została już zaklepana. Normalnie w takich wypadkach odpuszczam sobie pisanie recenzji, tym bardziej, ze ostatnio cierpię na nadmiar nowych płyt i chyba przestaję wyrabiać. 24 godziny na dobę to zdecydowanie za mało. Do tego trzeba odliczyć 8 godzin na sen, kilkanaście na studia, życie towarzyskie (zawodowego brak) i zostaje jeszcze mniej. A kupka płyt na dysku rośnie. Do tego jeszcze moja legendarna prokrastynacja. No ale dla Polly zrobię wyjątek.

No i tu miała być mega wypasiona analiza tej płyty. Nie wiem czemu, ale łatwiej rozbiera mi się na części pierwsze płyty artystów, z którymi nie łączą mnie tak silne uczucia. Nie, nie bójcie się, nie jestem psychofanem panny Harvey. Po prostu w jej przypadku chłodne, recenzenckie spojrzenie często ustępuje zupełnie nieobiektywnym emocjom. Może więc lepiej, że zostałem ubiegnięty, bo nad recenzją "Let England Shake" męczyłbym się bardziej niż nad nadchodzącą pracą magisterską (tak, jestem starym piernikiem). I wyszedłby pewnie strasznie suchy tekst, zupełnie nie taki, jaki chciałbym napisać, i co ważniejsze przeczytać. Na szczęście od prywaty mam tego bloga.

Data wydania na pewno nie jest przypadkiem. Dziś Walentynki.Z jednej strony święto różowych serduszek, z drugiej św. Walenty jest patronem chorych umysłowo. Polly, wiadomo, ma mocno zwichrowaną psychikę, a przy okazji napisała jedną z najpiękniejszych piosenek o miłości. A teraz chce zatrząść Anglią i zrobić to znienacka. A jaki jest lepszy na to dzień, niż ten, gdy nikt się tego nie spodziewa?

Fascynujące jest to, jak Polly przy okazji każdego albumu wymyśla się na nowo. I wizerunkowo, i muzycznie. Od mrocznej, uszminkowanej feministki przez Polly zakochaną, modną, wyzywającą laskę w sukienkach z nadrukami ikon popkultury (taką lubię ją najbardziej, był to okres mojej ukochanej "Uh Huh Her") do wiktoriańskiej zjawy. Od surowego, garażowego rocka, przez wpływy elektroniki do fortepianowych miniaturek.Przynajmniej od 10 lat z płyty na płytę jest coraz lepiej. Boże, ale jej słodzę. Co jednak poradzę na to, że uwielbiam tę Angielkę.

Z "White Chalk"Polly została cytra akordowa (lub jak kto woli autoharfa), dostojność (a może to już po prostu kwestia wieku), okazjonalne zawodzenie i wiktoriańskie ciuchy. Reszta jest zupełnie nowa. Polly zaczęła korzystać z sampli, i podobnie jak w przypadku fortepianu cztery lata wcześniej, mimo bycia laikiem, ma mnóstwo wyczucia. Wysamplowany, arabsko brzmiący kobiecy wokal w "England" jest chyba najmocniej uderzającym momentem płyty. Reggae w "Written on a Forhead" dodaje trochę słońca. Gdybym miał wybrać jedną, ulubioną piosenkę, po długim wahaniu postawiłbym na "In the Dark Places", które bardzo przypomina moją ukochaną "Uh Huh Her", tyle że dochodzą dęciaki. Dęciaki, które świadczą o wyjątkowości tego utworu i "Let England Shake" w ogólności. Takich gitarowych strzałów jest jak na lekarstwo - jeszcze "Bitter Branches"

Brak gitarowych strzałów niczego oczywiście nie przesądza, to nawet nie jest zarzut. "White Chalk" najlepszą płytą Polly, a króluje tam fortepian i cytra. To znaczy była najlepszą. "Let England Shake", choć jest zupełnie nową, inną jakością, wyrasta głównie z "White Chalk" i niezbyt udanej kolaboracji z Johnem Parishem. No i zatrzęsła. Dokładnie tak, jak chciała.

Niech żyje przyjaźń polsko-szkocka

2011-02-13T00:23:00.000+01:00

1. Wiem, idiotyczny tytuł. Lepszy już ukradła Monika, ale tak to już jest, jak jest się leniem.
2. Nie wiem, czy to już pisałem, ale wydaje mi się, że najbliżej Jadło jest właśnie Eufemia. I klimatem (choć jest mniej punkowo) i repertuarem. To znaczy, wiem, byłem tam na razie tylko 3 razy, jednak każdy z tych trzech koncertów odbyłby się na Dobrej.
3. Eufemię z Jadło łączy jeszcze jedno. Gadatliwi ludzie pochowani na szczęście po kątach. Zawsze w takich momentach przypomina mi się koncert Kira Kira właśnie w Jadłodajni. Ludzie przy jednym stoliku tak głośno nadawali, że Kira się ich spytała o czym tak żywo dyskutują. Bez skutku, bo ani nie zamilkli, ani nie odpowiedzieli. Na szczęście wcześniej wyszli.
4. Wtedy Islandkę supportował Kyst, w piątek zagrał sam Tobiasz. I jak w przypadku płyty, było dużo lepiej.
5. Najpierw zagrała Siobhan Wilson. Mike'owi i Monice kojarzy się z Tiny Vipers, mnie z Mariee Sioux. Kto ma rację? Nie wiem sam, ale Siobhan nie zna ani jednej ani drugiej.
6. Troszkę za cicho było, ale bardzo, bardzo, bardzo uroczo. I romantycznie. I w ogóle super. Szkoda, że u nas nikt tak nie gra. Dziewczyny, za gitary!
7. Tobiasz, jak już pisałem wypadł dobrze. Chłopak ma potencjał, niedługo nowa płyta Coldair i nowy Kyst. Całkiem nowy, ze starego składu został tylko on i Adam Byczkowski. Do tego doszedł Touchy Mob prosto z Berlina. Chcę zostać przez nich pozytywnie zaskoczony.
8. Banjo! Kocham ten instrument. Kupię sobie kiedyś, obiecuję i będę grał stare country piosenki poprzeplatane z warszawskimi szlagierami.
9. Najlepsze momenty koncertu? Gdy do Tobiasza dołączała Siobhan. Zdecydowanie.
10. Wywiad będzie, gdy pokonam własne lenistwo i prokrastynację. Nawet własna siostra mnie za to dissuje, więc postaram się to załatwić szybko. Nie spodziewajcie się jednak niczego zajebistego. Za dużo gadałem ja.

Trzęsienie Anglii

2011-02-11T19:25:00.000+01:00

Na razie krótko, choć już posłuchałem jej lepiej. Generalnie zgadzam się z tym, co napisał Bartek Chaciński na Polifonii. Polly po nieudanej kolaboracji z Johnem Parishem wróciła na szczyt.

A zastanawiałem się, czy nie zmienić w końcu avatara na RYMie. Głupek ze mnie.

This Is The Jewish Way

2011-02-10T21:25:00.000+01:00

1. Doczekałem się.
2. Eufemia jest ok na małe akustyczne koncerty. Na większe już nie. Stąd ograniczenie do 90 osób. I filar przed samą sceną - WTF???!!
3. Pierwszy raz byłem w hipsterskiej miejscówce opanowanej przez metaluchów. Dziwne, że świat się nie skończył. Skoro były metaluchy, było i pogo. Na 5 m2. Nowy rekord. Cud, że nikt nie rozbił Caruselli sprzętu.
4. Cud, że zespół nie skończył koncertu po 4 kawałkach, gdy padło z tłumu "sieg heil". Plotki o rzekomej wyższości intelektualnej metali nad dresami okazały się mocno przesadzone. A ja po raz kolejny zostałem uświadomiony, że polactwo to polactwo. I nic tego nie zmieni.
5. Było głośno. Pod koniec trochę za głośno i zbyt piszcząco, choć doomowe wstawki świetne.
6. W tym lub przyszłym roku mają wydać nową płytę. Zastanawiają się nad podwójną. Więcej szczegółów w wywiadzie, który niebawem. W każdym razie mam już swojego faworyta na ten krążek. Piosenkę z cowbellem. Nie wiem, jak się nazywa, ale jest niezwykle taneczna.
7. Tym razem obyło się bez leżenia na podłodze, choć Tamara zrobiła sobie dwie wycieczki w tłum. Potem tylko wskakiwała na perkusję. Której nie widziałem, bo przed sceną stoi filar. Jeszcze raz: WTF?! Lepiej ten koncert wypadłby choćby w Śnie czy Hydro.
8. Ale i tak mi się bardzo podobało.
9. Czego, niestety, nie mogę powiedzieć o Rachael. Słychać było tylko wokal i perkusję. Przykra wpadka z tym nagłośnieniem.
10. Granie na klawiszkach przyłożonych do strun gitary rządzi!

Warsaw City Duel

2011-02-05T18:53:00.000+01:00

1. Dwa dni, dwa kluby, cztery zespoły, dwa debiuty.
2. Dzień pierwszy: Time Cafe. The Phantoms + The Obligatory Niggers
3. The Obligatory Niggers. NIGGA PLEASE. Było strasznie. Zjarana perkusistka nie bardzo ogarniała, co się dzieje na scenie. Gitarzysta coś tam sobie rzępolił, a wokalista, jak na wokalistę przystało, darł się. Wszystko razem brzmiało, jak nieudana podróbka Monotonix. MASAKRA.
4. Phantomsi zagrali dużo lepiej. Pierwszy raz widziałem ich już z Miguelem w składzie. Wysoki chudzielec dobrze wpasował się swoimi klawiszami w psychodeliczny surf rock zespołu. Szkoda, że nagłośnienie nie dawało rady i wokal Grzegorza czasem niknął, a czasem był za głośno. Fajnie, że chłopaki poszli na koncercie w stronę lekkiej psychodelii. Mocno było czuć kolorowe lata 60., nie tylko z powodu stylówy Phantomsów. Przez moment poczułem się, jakbyśmy przenieśli się 50 lat wstecz. Bardzo dobry, choć źle nagłośniony koncert.
5. Dzień drugi: Sen Pszczoły. Rachael + No Love Lost
6. Miał być też rzaba, ale go nie było.
7. No Love Lost. Hm, za wiele w mojej pamięci nie zostało, a byłem całkiem trzeźwy. To znaczy, w porównaniu do Obligatory Niggers było miljon razy lepiej. Tylko trochę zbyt poprawnie. No ale to ich pierwszy koncert. A, mają bardzo dużo znajomych ;)
8. Rachael. Było bardziej punkowo niż w Hydro, ale też zdarzały się długie, psychodeliczne odjazdy. Z koncertu na koncert grają coraz lepiej. W piątek był miód malina. I fantastyczna wersja "Summer Dope".

Koncerty 2010

2011-01-31T15:11:00.001+01:00

Ostatni dzień stycznia, muszę się spieszyć, bo potem wszelkie podsumowania będą frajerskie ;). Piosenki roku mają się pojawić na UM!, płyty tamże opublikowałem, więc pozostały tylko koncerty. A tych znów było mnóstwo. Co prawda, nie był to aż tak urodzajny rok jak 2009, ale część koncertów odpuściłem z własnej winy (jak ja mogłem nie iść na Crystal Castles - idiota), część mi odwołali, a na OFFa nie pojechałem, bo wojażowałem. Podobnie jak w zeszłym roku 10 najlepszych koncertów. I podobnie jak wtedy, trochę oszukam.

10. Brodka w Palladium/Rachael w Hydrozagadce
Ostatnie miejsce zarezerwowałem dla reprezentacji Polski. I trochę prywaty. Po kolei. Koncert Brodki był zdecydowanie najlepszym polskim występem, jaki widziałem w zeszłym roku. Pełny profesjonalizm. Świetne nagłośnienie. Świetne piosenki, dobrze dobrane covery. Łzy szczęścia Moniki. I "W pięciu smakach" razy dwa. Koncert Rachael to zupełna antyteza występu Brodki. Mały klub, niezbyt powalająca frekwencja. Brzmieniowy brud i niechlujstwo przykrywające momentami popowe melodie. Duża dawka psychodelii i mocnego gitarowego grania. Z koncertu na koncert są coraz lepsi, a po wymianie basisty przeszli na nowy, wyższy poziom (i nie chodzi o to, że Bart złym basistą był, wręcz przeciwnie, ale nie zawsze pasował do psychodelicznego krajobrazu zespołu).

9. Auf Der Maur w Stodole/Dead Weather w Gdyni
Pierwsze oszukaństwo w tym zestawie. Z jednej strony były to koncerty zupełnie różne. Na koncercie Melissy Stodoła świeciła pustkami, Dead Weather oglądały tysiące na Open'erze. Z drugiej były dość podobne. Królował blues. Jeden i drugi koncert był bardzo ciężki i bardzo przebojowy. Jeden i drugi agresywny i mroczny. Jeden i drugi obfitował w zaskakujące covery. Dlatego są w tym zestawieniu razem.

8. Alina Orlova na Targu Węglowym
Wrzesień zeszłego roku był podejrzanie zimny. Ziąb straszliwy, ciągnęło od morza na dodatek. Do tego dwie godziny stania na zimnie, by doczekać się jej koncertu. Dobrze, że Alina wynagrodziła to z nawiązką. Piękny, wzruszający koncert. I długo wyczekiwany.

7. Basia Bułat w Cafe Kulturalnej
Nie lubię Kulturalnej. To znaczy jest dobrym miejsce na pogaduchy i piwko, ale na koncerty słabym. Z dwóch powodów. Po pierwsze: słabe nagłośnienie, które strasznie przeszkadzało na koncercie Polvo. Po drugie: wiecznie trajkocząca publiczność. Nigdy tego nie zrozumiem. Jak można zapłacić za koncert, a potem sobie beztrosko gadać podczas występów. Krew mnie zalewa. I koncert Basi był przegadany. Ale nie przeszkodziło jej to zagrać fenomenalnie, a biorąc pod uwagę fakt, że z powodu wulkanu, zagrała z okrojonym składem, było jeszcze lepiej. Towarzyszył jej tylko Paul Frith (który również był supportem) i Holly. Koncert w grudniu też był wyśmienity, ale niech następnym razem Basia zagra gdzie indziej. Błagam.

6. The Hives w Gdyni
Energia, szaleństwo, buńczuczność. Szkoda, że na ogromnym festiwalu, a nie klubie. Wtedy byliby wyżej. Ale i tak dawno tak nie skakałem na koncercie. A na festiwalu to chyba nigdy.

5. Yawning Man w Od zmierzchu do świtu
W poprzednim roku dwa razy odwiedziłem Wrocław. Za każdym razem, by zobaczyć koncert, na który czekałem kilka lat. W lipcu był to koncert Yawning Man, legendy Palm Desert. Było to wydarzenie tak wiekopomne, że nawet pogoda się dostosowała. Milion stopni, gorąco i słonecznie. Idealna oprawa dla desert rocka. I nawet to, że Mario Lalli się rozchorował i nie przyjechał nie przeszkadzało tak bardzo.

4. Japandroids w Powiększeniu
Najbardziej młodzieńcza płyta 2009 roku i najbardziej młodzieńczy koncert roku 2010. Powiększenie zapełnione w 120%. Ewenement. Średnia wieku 16-17 lat. Ewenement. Pogo pod sceną. Ewenement. Wieczór pogujący pierwszy raz od koncertu Mondo Generator. Ewenement. Godzina pełna hałasu i potu.

3. Brant Bjork w Firleju
Po tym koncercie do zobaczenia całego składu kyussa brakuje mi tylko Scotta Reedera i grubasa. Pulpeta mogłem zobaczyć we Wrocku, ale różne zawirowania pieniężno-organizacyjne sprawiły, że wybrałem tylko Yawning Mana i nie żałuję. Na Branta musiałem pojechać. Czekałem na ten koncert od 2006 roku. Koncert idealny. I jeden z pierwszych moich bootlegów.

2. Pearl Jam w Gdyni
Od momentu ogłoszenia przez Ziółka wiedziałem, że to będzie koncert roku. I miał do tego wszelkie predyspozycje. Świetny przekrojowy set, Ed w bardzo dobrej formie wokalnej. Mnóstwo energii na scenie i pod nią. Zresztą, czy koncert jednego z ukochanych zespołów, zaczynający się od trzech moich ulubionych piosenek może nie być koncertem roku? Otóż może.

1. Lucky Dragons w Powiększeniu
Poszedłem na ich koncert tak po prostu. Na OFFie nie byłem, więc nie wiedziałem, czego się spodziewać. Osób było może ze dwadzieścia. Każdy miał swój własny instrument. No właśnie, na tym polegają koncerty Lucky Dragons. Para rozdaje różne przeszkadzajki, dziwne, chałupnicze instrumenty. Dzięki temu, że frekwencja była niewielka, wszyscy aktywnie uczestniczyli w tym rytuale. I właśnie ta, tak głęboka interakcja sprawiła, że ich występ znalazł się na szczycie podsumowania roku, ale i wysoko w moim rankingu koncertów życia.

Warsaw goes witch house

2011-01-27T16:10:00.000+01:00

Wczorajszy dzień sponsorował liczebnik "pierwszy".

Pierwszy raz byłem w Eufemii, choć mam do niej dwa kroki. Miejsce niewielkie i bardzo urokliwe. Filar rzeczywiście zasłania całą scenę, jeśli się stoi z boku, ale generalnie nie ma tragedii. Będę wpadał częściej. Tym bardziej, że repertuar robi się coraz ciekawszy i Eufemia zaczyna wypełniać dziurę po Jadło.

Pierwszy raz byłem na koncercie "około witch house'owym'", zresztą był to prawdopodobnie pierwszy taki występ w Warszawie. Lafidki zaserwował mocno improwizowany set pełen psychodelii. I witch house'owych basów. I ośmiobitowych dźwięków. Były momenty naprawdę świetne, ale i takie dość męczące. Rzeczywiście, muzyka przywodziła na myśl czasem las tropikalny, a czasem zimne, arktyczne pustkowia. Koncert mogę spokojnie zaliczyć do tych udanych. Poza tym noszenie kambodżańskiej maski rox!

Pierwszy raz też rozmawiałem z nieznanym mi artystą przed koncertem przy piwku. Wszystko dzięki Mike'owi i jego koszulce Wooden Shjips. Lafidki, czy po prostu Saphy Vong jest przesympatycznym ziomkiem. I lubi polskie piwo, bo jest odpowiednio mocne, nie to, co te sikacze z jego rodzinnej Francji. Skoro jest Francuzem, to nie najlepiej mówi po angielsku. Dlatego pierwszy raz od... zawsze rozmawiałem po francusku z prawdziwym Francuzem.

I pierwszy raz kupiłem mini CD zapakowane w DYSKIETKĘ!! How awesome is that?

Małpa - 5 element

2011-01-19T18:19:00.000+01:00

Znów świetny teledysk zrobili Małpie. To będzie jego rok (zresztą poprzedni też należał do niego). Niech szybko wydaje Proximite z Jinxem!

Ballake Sissoko & Vincent Segal - Chamber Music

2011-01-16T12:33:00.000+01:00

Afryka w Europie, Europa w Afryce.

Ballake Sissoko jest uznanym malijskim muzykiem. Nagrywał z takimi osobistościami jak Taj Mahal czy Ludovico Einaudi. Sam gra na korze, dwudziestojednostrunowej afrykańskiej harfie. Vincent Segal jest klasycznie wykształconym francuskim wiolonczelistą. Grywał w orkiestrach i triphopowym zespole bomcello. Połączył ich przypadek. I Mali.

I chyba wystarczy tego gadania.

Czytanie mejli od wytwórni

2011-01-12T22:46:00.000+01:00

czasem się opłaca:

IncarNations - "Radio Retro"

2011-01-03T20:10:00.002+01:00

Tytuł zdradza koncept na tę płytę. Mianowicie, gramy muzykę, jaka wydobywała się z radioodbiorników takich, jak ten na okładce, w czasach ich świetności. Nie zdradza natomiast, kto jest za to odpowiedzialny. A są nimi: Maja Kleszcz i Wojtek Krzak z Kapeli ze wsi Warszawa, czyli specjaliści od trochę innego rodzaju retro niż ten zaprezentowany tutaj.

Gdyby ktoś kazał mi opisać tę płytę jednym słowem, bez dłuższego wahania wybrałbym określenie „stylowa”. „Radio retro” pełne jest dawno zapomnianego sznytu i elegancji. Z jednej strony kojarzy mi się z zabawami w międzywojennej Warszawie, a z drugiej z zadymionym barem w Nowym Orleanie albo na Manhattanie w latach 40.

Delikatnie, nie nachalnie bujają po latynosku, najbardziej w „Śniłeś” i „Zabrakło moich łez”, które brzmią jakby zagrali je członkowie Buena Vista Social Club. Jest też trochę gospel, jak w „Wiarę przywróć mi”. Znalazło się też miejsce dla korzennego bluesa. Żeby nie do końca nurzać się w przeszłości, pojawia się dub, który, mimo że wydaje się być zupełnie z innej bajki, sprawdza się bardzo dobrze.

Wielką zaletą IncarNations jest głos Mai Kleszcz. Inny niż ten, którym czaruje w Kapeli, choć pod koniec pojawiają się ludowe zaśpiewy. W kilku recenzjach porównano jej głos do Amy Winehouse, dla mnie jednak głos Mai to trochę inna kategoria niż panna Autodestrukcja. Gdyby jednak na przykład Maja przyszła na świat w Zjednoczonym Królestwie, miałaby spore szanse na zaistnienie w białym soulu.

Teksty napisał przede wszystkim Bogdan Loebl, nestor polskiego tekściarstwa. Wyjątki to wiersz Przerwy-Tetmajera do muzyki Niemena, „Daj mi tę noc” i utwór ostatni, do którego słowa napisał Krzak.

To niepozorna płyta. Nie zachwyciła mnie za pierwszym razem. Za drugim też nie. Zwykle na tym się kończy, jednak los chciał, że posłuchałem „Radio retro” trzeci raz i uświadomiłem sobie swoją wcześniejszą głupotę. Grower.

Coldair - Persephone

2010-12-29T00:12:00.000+01:00

Płytę Coldair, solowego projektu Tobiasza Bilińskiego z Kyst sprawdziłem z ciekawości i poczucia obowiązku, które zaczęło mnie ogarniać pod koniec roku. Znając „Cotton Touch” jego zespołu i zobaczywszy ich cztery razy na żywo w zeszłym roku (jednak zaznaczam, że Krzysiek co chwilę mi powtarza, że to się nie liczy, bo teraz grają w innym składzie, inne rzeczy i w ogóle zupełnie inaczej), nie spodziewałem się niczego dobrego po „Persephone”. A tu klops. Moje przewidywania okazaly się błędne.

Piosenki na „Persephone” to bardziej szkice niż pełnoprawne utwory. Bardzo skromne, nagrywane w domu, dużo przystępniejsze niż „Cotton Touch”. Tobiasz nie sili się na bycie nie-wiadomo-jak-zajebistym artystą, lecz jest po prostu skromnym chłopakiem z gitarą, który chce nagrać kilka fajnych rzeczy. Jedną z wad Kyst – zbytnią pewność siebie i przekonanie o własnej zajebistości – mamy z głowy.

Mimo że, jak już napisałem mamy do czynienia ze szkicami, to nie pojawia się też kolejna bolączka sopockiego zespołu: schematyczność. Koncerty i płytę Kyst zapamiętałem tak: bezładne napieprzanie w instrumenty – cisza – bezładne ciche dźwięki – zaczątek ładnej melodii – bezładne napieprzanie w instrumenty. I tak w koło Macieju. Nie dość, że „Persephone” jest od tego wolna, to na dodatek Tobiasz stara się, by nie była ona nudna, urozmaicając skromne aranże. Trzeba przyznać, że tym razem robi to niezwykle zręcznie.

Umówmy się, „Persephone” nie jest nie jest płytą wybitną. Nie powala na kolana. Na mnie jednak zrobiła wrażenie tym większe, ponieważ zupełnie się tego nie spodziewałem po jej twórcy. Polecam

Kristen - "Western Lands"

2010-12-27T16:13:00.000+01:00

Gdy myślę o koncertach, na które nie poszedłem w tym roku,to koncert Kristen w Powiększeniu znajduje się w piątce tych, których żałuję najbardziej. Razem z Crystal Castles, Beach Fossils, Dinosaur Jr. i odwołaną Janelle Monae. Z kilku powodów, do których należy zaliczyć fakt, że "Western Lands" to płyta wybitna.

"Western Lands" jest ścieżką dźwiękową niestniejącego filmu rozgrywającego się gdzieś na Ziemiach Odzyskanych. Nie w jakimś dużym mieście, jak Wrocław czy Szczecin, lecz w Słupsku, Koszalinie albo Kołobrzegu. Tego do końca nie wiadomo. Głównym bohaterem jest gość z okładki płyty. Nie poznajemy jego imienia. Przyjechał do miasta pociągiem. Snuje się po nim bez celu, pali papierosa, przegląda się w sklepowych witrynach pamiętających czasy PRL-u. Mija dziewczyny spieszące się na osobowy, chłopaków siedzących na ławkach. Wszystko jest wyblakłe, bez życia, ale jednocześnie fascynujące dla niego, który przyjechał z wielkiej metropolii pełnej neonów i pospiechu. Długo się tu jednak nie zatrzymuje, kilkadziesiąt minut i znów siedzi w pociągu w drodze do kolejnego takiego miasteczka. A potem znowu: pociąg-dworzec-rynek-dworzec-pociąg. Jedzie, bo musi, bo gna go niewidzialna siła...

Piękna płyta. Polecam

Tamikrest - Adagh

2010-12-20T13:41:00.000+01:00

Skoro w poprzednim tekście narzekałem na wąski światopogląd krytyków muzycznych i niekoniecznie trafne wynoszenie na piedestał muzyki zachodniej, przy prawie całkowitej negacji tego, co znajduje się poza nią, o napiszę kilka słów o jednej z najlepszych tegorocznych płyt. Z Afryki.

Tamikrest to młody zespół tuareski, pochodzą z różnych krajów: Algierii, Mali i Nigru. Łączy ich kultura, etniczność i język. Tym, co ich wyróżnia z pozostałych zespołów tuareskich, jak choćby Tinariwen, czy wydawane przez Sublime Frequencies Group Inerane i Group Bombino jest przystępność dla zachodniego słuchacza. I świetna produkcja. Nagrywali płytę w Europie, to słychać. Z jednej strony wszytko brzmi świetnie, z drugiej natomiast brakuje mi surowości nagrań Sublime Frequencies. Jeśli chodzi o przystępność, jest ona zasługą dwóch rzeczy. Właśnie produkcji i tego, że Tamikrest to młodziaki, wychowani w zglobalizowanym (do pewnego stopnia oczywiście) świecie. Wiedzą, czego się słucha u nas, wiedzą, jak się dobrze sprzedać. Nie boją się wykorzystywać przesterów i efektów gitarowych, by uzyskać efekt grania na pustyni. Tym kojarzą mi się z chłopakami z Kalifornii, z Palm Desert, którzy również przywołują ten żywioł swoimi instrumentami. Różne zabiegi stylistyczne tylko im w tym pomagają. Nie ma też poczucia znużenia, które, niestety, pojawia się, gdy słucham Tinariwen. I to wszystko super, bo nie tracą nic ze swojego egzotycznego charakteru, który jest ich najlepszą kartą przetargową. Bo przecież egzotyka jest w modzie na Zachodzie. Polecam, nie tylko zapaleńcom "muzyki świata"

Kanadyjka w Warszawie

2010-12-02T02:47:00.000+01:00

1. Jeszcze we wtorek myślałem, że nie pójdę na ten koncert. Jednak szczęście się do mnie uśmiechnęło i wygrałem bilet.

2. Gdy przybyłem do Stodoły (na szczęście jechałem metrem, więc pogoda była mi nie straszna), wydawało się, że ludzi nie ma prawie w ogóle. Myślałem, że będzie frekwencyjna porażka. Przeraziłem się też, bo stół z merchem był w innym miejscu niż zwykle - już na sali koncertowej.

3. Frekwencyjna porażka, czy nawet masakra była podczas występu Troya Von Balthazara z Chokebore. Stodoła mieści ok. dwóch tysięcy ludzi, a Amerykanina oglądała garsteczka widzów. Muzyka zaprezentowana przez Troya dużo lepiej sprawdziłaby się w Powiększeniu, które z racji swoich niewielkich gabarytów jest lepszym miejscem do takich intymnych koncertów.

4. Intymnych, bo Troy był na scenie sam. Towarzyszyła mu gitara, maszyna do loopów, automat perkusyjny. Był też magnetofon, z którego Troy puścił partię fortepianu, bo nie pozwolono mu wziąć na trasę swojego instrumentu. Jak widać, jest nieźle zakręcony. I jego koncert też był na swój sposób zakręcony, trochę hawajski i trochę urokliwy. Nie wiem, jednak czemu Melissa go wybrała na swój support, bo do muzyki Kanadyjki nie pasuje ni w pięć ni w dziesięć. Ale i tak bardzo mi się podobał ten czterdziestominutowy koncert.

5. Melissa mnie zaskoczyła. Bardzo pozytywnie, nie spodziewałem się aż tak dobrego koncertu. Było mrocznie (ale nie gotycko), mocno (ale bez metalowego wieśniactwa), było bluesowo, momentami stonerowo, a nawet doomowo. Mniam.

6. Bardzo ucieszyła mnie liczna reprezentacja pierwszej płyty Auf der Maur. Było i "Real a Lie", i "I Need, I Want, I Will", i "Taste You", i "Followed the Waves". Z nowej płyty Melissa umiejętnie wybrała te lepsze piosenki.

7. Jednak highlight koncertu był jeden:

(tu co prawda z Włoch, ale różnice niewielkie).

8. Melissa sprawiała wrażenie mile zaskoczonej przyjęciem .Mówiła, że musi wrócić, najlepiej na jakiś letni festiwal (przychodzi mi do głowy tylko Heniek). Chce przeczytać książki o historii Polski i ma jednego znajomego Polaka w Kanadzie, który jest świetny. Poza tym wdawała się w krótkie pogaduszki z publicznością i nawet dała się namówić na zaśpiewanie fragmentu "Devil's Plaything" Danzig.

9. To co, widzimy się w lipcu?

Kilka wynurzeń o muzyce, dziennikarstwie i kulturze

2010-12-02T01:53:00.000+01:00

Zanim zabrałem się za nowego Kanyego, wpadłem na Porcysiu na recenzję "My Beautiful Dark Twisted Fantasy" pióra Borysa Dejnarowicza. To raczej esej o popkulturze, ale Dejnarowicz już tak ma. Zostawmy na chwilę, ciekawe swoją drogą, rozważania o wpływie pozycji w popkulturze autora na ocenę płyty, pierwszej dziesiątki PFM od ośmiu lat i jak ona wpłynie na gitarowych nudziarzy i skupmy się na poruszonym przez Dejnarowicza problemie "amerykocentryzmu" prezentowanego min. właśnie przez Pitchforka. O przekonaniu PFM o wyższości muzycznej własnego kraju nad resztą świata pisał już chociażby na swoim blogu Mariusz Herma. Dejnarowicz w swoim tekście rozszerza ten zarzut (słusznie) na inne media i w swoim stylu przechodzi do analiz tego zjawiska. W pewnym momencie chciałem bronić Pitchforka, bo przecież zrecenzowali w tym roku Omara Khorshida i Omara Souleymana. Chwilę później druga myśl znokautowała pierwszą jednym prostym pytaniem: kto ich wydaje? Sublime Frequencies, goście z Seattle. Nawet arabskich muzyków PFM wybiera do recenzji, bo ich wydawca jest made in US.

Z drugiej strony, my odbiorcy nie jesteśmy całkiem bez winy. Jasne, ciągle jesteśmy bombardowani amerykańską kulturą, świat się homogenizuje, ale ciągle mamy wybór. Internet i blogi gości, którzy jeżdżą po świecie i nagrywają lokalsów, czy gości wrzucających cały katalog Jugotonu ułatwiają nam poszukiwania zajawek spoza anglosaskiego kręgu kulturowego. Nie namawiam w tym miejscu do pokazania środkowego palca chłopcom i dziewczynom zza Wielkiej Wody, ja też przecież najbardziej lubię muzykę made in USA. Chodzi mi tylko o dywersyfikację źródeł. Ostatnie kilka lat w polskiej muzyce były jak wiemy bardzo inspirujące. O czym zresztą przekonałem się dopiero dołączając do Uwolnij Muzykę! Od kilku miesięcy szukam muzyki z byłej Jugosławii czy Afryki i okazuje się, że ona pod wieloma względami przewyższa produkcje zachodnie. Wróćmy jednak do tekstu Dejnarowicza (na powrót do Kanyego przyjdzie czas).

Jedna rzecz w wywodzie Dejnarowicza walnęła mnie niczym obuchem. I tu posłużę się cytatem:

Podam przykład. Pewien znany recenzent PFM przyznał parę dni temu publicznie, że wysłuchał w tym roku 70 płyt i dlatego układając swoją listę top50 na głosowanie w PFM pod koniec sięgał już po tytuły średnio go pasjonujące. Ja wiem, czego on słuchał. W połowie "obowiązujących", "głośnych" "amerykańskich" premier, a w połowie polatał sobie po blogach i wytwórniach, które ceni. Facet nigdy się nie dowie, czy aby przypadkiem w jego top50 nie znalazłyby się płyty Tin Pan Alley bądź Kristen – a to dlatego, że ich nie poznał. Jego punkt widzenia jest amerykański i tacy właśnie ludzie są częściami składowymi "Metacritics", "Pazz & Jop" etc. Kolo jest profesjonalnym dziennikarzem.

Dla tych, którzy tak, jak ja, nie mogą uwierzyć w to, co przed chwilą przeczytali streszczę te rewelacje własnymi słowami. Jeden z dziennikarzy Pitchforka, jednego z najbardziej opiniotwórczych mediów, przesłuchał 3 razy mniej nowych płyt niż ja. Gdy przeczytałem te słowa pierwszy raz, poczułem jak moja szczęka robi dziurę w podłodze i leciiii. Teraz jest pewnie gdzieś w okolicach Nowej Zelandii. Tyle moich żalów. Wracamy do Kanyego.

No właśnie, co z "My Dark Twisted Fantasy". Trzynaście długaśnych kawałków, całość ma 69 minut. Jestem po jednym przesłuchaniu, więc nie będę się silił na recenzję. Drugie przesłuchanie miało miejsce podczas pisania tego tekstu. Męczyła mnie ta płyta momentami straszliwie, czego dowodem jest fakt, że po sześciu kawałkach wyłączyłem Kanyego i jego zastępy gości, i zapuściłem sobie "Kilka numerów o czymś" Małpy. Płytę, o której istnieniu nie ma pojęcia dziennikarz PFM, bo po co.

Kristen jedzie w trasę

2010-12-01T13:40:00.000+01:00

Generalnie tego nie robię, ale to na tyle ciekawy zespół (wiem, bo widziałem ich przed Deerhoof), że zareklamuję ich trasę:

2 grudnia Toruń NRD

5 grudnia Poznań Dragon (& Etam Etamski)

6 grudnia Łódź Jazzga (& Etam Etamski)

7 grudnia Warszawa Powiększenie (& Etam Etamski)

8 grudnia Kraków RE (& Etam Etamski)

9 grudnia Wrocław Puzzle (& Etam Etamski)

Tam, gdzie pogrubione, będę ja.

Oficjalny soundtrack do filmu pt. "Grudzień 2010"

2010-11-30T14:07:00.000+01:00

Grudzień zaczyna się dopiero jutro, ale już pogoda iście zimowa. Odświeżam w takim razie cykl zapoczątkowany w październiku.

Tym razem przenosimy się z Nowego Jorku na północny wschód. Daleko na północ, na wschód trochę mniej i lądujemy, cóż za zaskoczenie, na Islandii. Islandczycy zimową muzykę mają we krwi, ale czego innego można się spodziewać, po kraju, który wygląda tak:

Jasne, zimy w Reykjaviku nie są może bardzo srogie (na pewno mniej srogie niż nasza ostatnia), ale trwają prawie cały rok ;) Mógłbym tu wymienić prawie każdą islandzką płytę, ale napiszę tylko o dwóch.

Druga płyta mum to nie tylko jedna z najlepszych płyt kończącej się dziesięciolatki, ale i absolutnie obowiązkowa pozycja na zimę. Baśniowa, przywodząca na myśl magiczny świat zatopiony w wiecznej zimie. Nie jest to zima niebezpieczna, nie; to zima piękna, ale i melancholijna oraz tajemnicza. Idealna pozycja na wieczorne spacery po śniegu.

Zima z jednej strony podobna, do tej na płycie mum, bo piękna, ale opisana zupełnie z innej perspektywy. Wyobraźmy sobie mały domek na odludziu. Dookoła pola, las i śnieg, a my siedzimy w tej chatce (koniecznie z bali) przy kominku, pijemy ciepłe kakao i przygotowujemy się do wielkiej zabawy w śniegu, względnie z tej zabawy wróciliśmy i grzejemy się przy ogniu. Ech, szkoda tylko, że ich druga płyta jest wielkim zawodem.

Kolejne zimowe płyty prosto z Islandii już za miesiąc

Brodka podbiła Palladium

2010-11-28T11:56:00.000+01:00

1. Nie spodziewałem, się że będzie aż tyle osób. Nie pamiętam aż takiego ścisku w Palladium. Nie pamiętam też aż takiego hipsterstwa na dużym koncercie (nie liczę oczywiście Heńka i OFFa).

2. Brodka = pełna profeska. Nawet jeśli pozwoliła sobie na wybuch emocji, to na krótko i szybko opanowała wzruszenie.

3. Nie pamiętam też takiego aplauzu na koncercie polskiego wykonawcy. Pisk, brawa, tupanie. Nic dziwnego, że Monika się popłakała.

4. Nowe piosenki na koncercie są jeszcze fajniejsze niż na płycie. Bardziej taneczne, bardziej elektroniczne, ale nie tracące nic ze swojego folkowego klimatu. Choć wszystkie ludowe motywy poleciały z komputera.

5. Był cover Arcade Fire. Do tego covery Wamdue Project i Ann Lee. I jedna piosenka z poprzedniego wcielenia Moniki przerobiona na nowy styl. I nawet fajnie wyszła.

6. Zagrała wszystkie piosenki z Grandy, co prawda "Hejnał" i "Bez tytułu" jako intro, ale zawsze. 3 piosenki zagrała dwa razy: "W pięciu smakach", "KO" i "Grandę". Dla mnie mogłaby jeszcze raz zagrać "W pięciu smakach", bo to naprawdę jest erupcja zajebistości.

7. Zresztą początek był iście hitchcockowski: "Szysza" a potem od razu "W pięciu smakach". To pierwsze wykonanie singla podobało mi się bardziej, mimo ocierania się o mnie jednej baby.

8. Perfekcyjnie zagrali, co jest przede wszystkim zasługą świetnie zgranego zespołu. Nic nie zgrzytało, wszystko brzmiało jak na płycie, a nawet lepiej.

9. Monika staje się prawdziwą gwiazdą rocka. Podczas drugiej "Grandy" zeszła do fosy i publiczności. Prawdziwa koncertowa rozpierducha.

10. Chcę więcej. Dawno nie bylem na koncercie, który wydawał mi się za krótki. Wraz z moim postępującym dziadzieniem, występy ponad godzinne mnie męczą. Ten trwał 75 minut, a mógłby i drugie tyle. Monika, widzimy się następnym razem. Nie w Piasecznie, bo będę wtedy na Młynarskim, ale pamiętaj, czekam.

Fang Island - s/t czyli erupcja zajebistości

2010-10-29T14:03:00.000+02:00

Nowy ulubiony zespół Barney’a Stinsona.

Żeby nim zostać trzeba być najbardziej „awesome” zespołem na świecie. Fang Island mogli do siebie przekonać blond boga PUA samym stwierdzeniem, że ich muzyka jest niczym „przybijaniem z każdym piątki”. Jak wiadomo, przybijanie piąteki mieście się w 10 ukochanych czynnościach Stinsona. Po podrywaniu lasek, a przed graniem w Laser Tag. Ale nie są jego ulubionym zespołem tylko z tego powodu.

Przede wszystkim, muzyka na debiucie Fang Island jest dźwiękową definicją pojęcia, które charakteryzuje Barney’a, a które najlepiej oddać w naszym języku przez niezbyt ładne słowo „zajebistość”. Tak, muzyka Fang Island mogłaby leżeć obok wzorca metra w Sevres jako wzorzeć „awesomeness”. Ta płyta definiuje oba terminy bezbłędnie, jest i „awesome” i zajebista. I wcale nie chodzi tylko o poziom wykonawczy.

Soczyste gitary, potężne klawisze, chóralne, wręcz stadionowe zaśpiewy ze szczyptą patosu. Wrażenie, że można wspiąć się na Mount Everest w ciągu pół godziny trwania tej płyty. Chęć puszczenia jej od nowa dokładnie w tej samej sekundzie, w której się kończy. Wreszcie, ochota by wstać z fotela wybiec na łóżka i przybić piątkę każdej napotkanej osobie. Tak, to przekonało Stinsona. Gdyby Ted robił Sylwestra z limuzyną nie w 2005, lecz pięć lat później, to Barney zamiast przynosić swój pieczołowicie wykonany Get Psyched Mix, przyniósł by po prostu „Fang Island”. A impreza byłaby jeszcze lepsza. Bo to po prostu soundtrack jego życia.

Zostawmy na razie Sitnsona i skupmy się na „Fang Island” Czterech gości z Vermont, jeden grał też w Daughters, świetnym math core’owym składzie. Tu też czasem słuchać różne dziwne rytmy, a czasem nawet math rockowo pracujące gitary, jednak całość jest dużo przystępniejsza. Mimo że utwory mają niestandardową konstrukcję, układ zwrotka-refren nie występuje ani razu. Wokale często powtarzają linie gitary, piosenki (tak, nazwijmy je właśnie tak) i motywy przechodzą swobodnie jedno w drugie. Math rock łączy się z indie rockiem, hard rockiem, a nawet hair metalem. Połączenie, które powinno sprawić pochłonięcie Ziemi przez czarną dziurę, równie skutecznie, co dzielenie przez zero, a jednak sprawdza się tu doskonale. Przed katastrofą chroni ludzkość zajebistość tej płyty. Album zaczyna się i kończy dźwiękami odpalanych sztucznych ogni i sam jest pokazem muzycznych fajerwerków.

Kilka dni temu dostałem takiego e-maila od Barney’a:

Hey Bro,

Check this new band, Fang Island. They rock my world just like I rocked 236 women’s world. They’re legend – wait for it –

Here it comes

Almost There

Just a second

-dary. LEGENDARY!

Your best friend,

Barney

PS. YES, I’m your BEST friend

Tak było.

Tapir razy dwa

2010-10-27T12:40:00.000+02:00

Raz:

ha, brzmi trochę, jak The Police. Do których ostatnio się przekonałem. Świat się kończy. Wyglądają typowo jak na zakazaną dekadę. Do tego się nie przekonałem. I nie przekonam.

Dwa:

ME LOVES IT!!!

Mistrz i uczniowie

2010-10-24T21:45:00.000+02:00

Na ostatnim Bridge School Benefit, jak można było się tego spodziewać Neil Young zagrał jedną piosenkę z Pearl Jamem. Ze swojej nowej, prześwietnej płyty. Zagrali ją akustycznie. Zaśpiewał ją Vedder. To wystarczy za zachętę. A teraz oglądamy:

Vava To Raga Town

2010-10-17T11:10:00.000+02:00

1. Dawno nie byłem na koncercie z taką publicznością. To znaczy publicznością bez granic oddaną zespołowi, a nie zblazowaną bandą hipsterów/indie dzieciaków srających po gaciach. Znaczy się było entuzjastycznie, ale bez mdlących z zachwytów małolatów (jak na HEALTH). Przekrój publiczności był niesamowicie szeroki od małych dzieciaków znających na pamięć wszystkie teksty, przez rastamanów, punków, metaluchów, dresów i hiphopowców do kryzysów wieku średniego i paru emerytów. Kurde, widziałem nawet pseudohipstera.

2. Dawno również nie byłem w Stodole. Wydaje mi się, poprawili nagłośnienie, choć czasem ciężko było zrozumieć nawijki, szczególnie Pabla, który dwa razy zafristajlował. Trochę nie taki flow i wibracja jak w hiphopie, ale chciałbym go zobaczyć na Wielkiej Bitwie Warszawskiej na przykład.

3. Reggaenerator to wulkan. Skakanie przez cały koncert to pikuś dla niego. Wspinanie się na rusztowania również. A że zrobił to podczas najlepszej piosenki zespołu, to już w ogóle szacun.

4. Początek koncertu nie mógł być lepszy. "VavaTo" z partią Gorga odśpiewaną przez publiczność. Można mówić co się chce, ale warszawiacy są oddani swojemu miasto. Przynajmniej fani Vavamuffin. Zagrali wszystkie swoje warsiaskie piosenki, nic dziwnego, zagrali w swoim mateczniku, w swoim mieście, o czym często przypominali ;) "Barbakan" wypadł nieziemsko, a widok Reggaeneratora na rusztowaniu - bezcenny. Tym bardziej, że był to jedyny kawałek, na którym ruszyłem dupę pod scenę. Wiem, starzeję się i gnuśnieję, ale kiedy Pablo rymuje "Złota Kaczka na Tamce lubi złotą ciszę", to jakby nawijał o moim domu.

5. Szacuneczek dla Gorga. Może jeszcze nie wrócił do formy do końca, wydawał się być trochę zagubiony na scenie, ale głos ciągle jak dzwon.

6. Muszę się w końcu przyzwyczaić do ich "kaznodziejstwa".

7. Warsaw FTW!

Oficjalny soundtrack do filmu pt. "Październik 2010"

2010-10-10T19:30:00.002+02:00

Jak pogodna, radosna płyta może mieć coś wspólnego z jesienią, porą roku, w czasie której wszystko zamiera, w oczekiwaniu na nadchodzącą zimę? Może, ale pod jednym warunkiem. Jesień musi wyglądać, jak ostatnie dwa tygodnie. Chłodno, ale dużo słońca, niebieskie niebo i kolorowe liście, szeleszczące pod nogami, poranna mgiełka i to "coś" w powietrzu, żółty, pomarańcz i beż. Słowem, złota polska jesień. Cóż, w tym konkretnym przypadku, brooklyńska.

Co sprawia, że "Grand" tak dobrze wpisuje się w powiślańsko-śródmiejską jesień? Może to te nostalgiczne brzmienia klawiszy, może to ta ulotność muzyki, kojarząca się z ulotnością tych ostatnich chwil, kiedy choć troszkę można powygrzewać się na słońcu. Może ma to coś wspólnego z okładką, utrzymaną w jesiennych kolorach, nawet widnieje na niej gołe drzewo. Może to pewna leniwość. Może coś innego. Sam do końca nie wiem, czemu tej płyty słucha mi się tak dobrze na początku jesieni. W zeszłym roku tak było, w tym również. Wychodzę na miasto i to ta płyta ląduje w moich słuchawkach. Świetnie się do niej spaceruje w ostrym słońcu. "Daylight" pewnie brzmi jeszcze lepiej na tarasie jakiejś starej kamienicy z widokiem na Pragę i Powiśle o wschodzie słońca, ale jestem zbyt leniwy, by to sprawdzić. Za to polecam sprawdzić tę płytę i nawet będzie mała zachęta:

Skrzyżowanie kultur dwa

2010-10-03T19:39:00.000+02:00

1. Już definitywnie po festiwalu.

2. Opuściłem tylko jeden koncert - Osjan, ale podobno nie straciłem za dużo.

3. Cóż tam panie w muzyce? Chińcyki trzymają się mocno? Trzymają się bardzo mocno. Środa to zdecydowanie najlepszy dzień festiwalu. Choć etniczni Chińczycy nie byli w przewadze. Były tylko cztery Chinki, kwartet muzyki klasycznej. Skoro to był koncert muzyki klasycznej (chińskiej) to nie rozumiem poklaskiwania w czasie utworów. Wiem, to był namiot, a nie filharmonia, ale trochę ogłady by się przydało. Świetnym zagraniem pod publiczkę było wplecenie przez panie do programu polskiej ludowości. Akcja obliczona na ogromny aplauz odniosła pożądany skutek.

4. Chińscy Kazachowie i chińscy Mongołowie postawili na łączenie tradycji z nowoczesnością. W obydwu przypadkach był to rock, ale w przypadku Hanggai bardziej punk, a w przypadku Mamera psychodelia. Dość złowieszcza.

5. Stylówę Ilchi miał bezbłędną. Wyglądał, jakby urwał się z ordy Czyngis Chana. Reszta zespołu również, ale w mniejszym stopniu. Strój i zachowania Ilchi miał epickie.

6. Chińczycy niekoniecznie mówią po angielsku. Argentyńczycy też, ale u nich trochę lepiej jest ze znajomością obcych języków.

7. Argentyńczycy w czwartek uratowali honor Ameryki Południowej. W porównaniu z Linsem, grający tango Narcotango i Astillero wypadli wyśmienicie. W porównaniu z innymi koncertami, poprawnie. Narcotango trochę przynudzali, ich mieszanie tanga z elektroniką i popisy gitarzysty rodem z lat osiemdziesiątych nie przekonywały. Dużo lepiej wypadli Astillero. Nie dość, że tak bardzo uparli się, by zagrać w Warszawie, że zrobili to za darmo, to jeszcze ich tango było krwiste niczym stek.

8. Salif Keita razem z Josephem Shabalalą są dowodami na to, że afrykański gorąco jest najlepszym środkiem konserwującym. Obaj dość wiekowi, a ich scenowe wygibasy zawstydziłyby niejednego młodziaka. Żeby daleko nie szukać, mnie na przykład.

9. To był bardzo dobry tydzień.

Skrzyżowanie kultur raz

2010-09-29T11:41:00.000+02:00

1. Minęły 3 dni Skrzyżowania Kultur.

2. Widziałem sześć koncertów: jeden wspaniały, dwa bardzo dobre, dwa dobre i jeden przeraźliwie nudny.

3. Ten wspaniały to Ladysmith Black Mambazo. Perfekcyjnie wykonany, z dużą dawką luzu, pełen radości życia i słońca. A to słońce przydało się w poniedziałek, bo pogoda nie rozpieszczała. Koncert Afrykanów, którzy nie używają żadnych instrumentów bardziej niż występ przypominał rytuał. Z tańcami, określonymi ruchami i gestykulacją. Był to rytuał pełen miłości do swej spalonej słońce ziemi.

4. Słońce pojawiało się jeszcze w kilku koncertach. Na przykład podczas koncertu Cacique '97. Afrobeat z latynoskimi naleciałościami bardzo mi się spodobał, mimo że przy występujących po nich LBM wypadli dość blado. Ale wiadomo, nie ten ciężar gatunkowy - Cacique '97 to przede wszystkim zabawa i taniec. Byli jak na razie jedynym wykonawcą, który wprost zaprosił siedzącą publiczność do tańca.

5. Publiczność na festiwalu jest dość niemrawa. To znaczy, owszem, owację są gorące, nawet wtedy, gdy zespół nie do końca na to zasługuje, ale prawie wszyscy siedzą, mają mądre miny. Fakt, pod sceną robi się gorąco, jakieś dziewczęta tańcują, nieśmiało podrygują chłopaki, ale to wszystko za mało, jak na taki wulkan energii, jakim są niektórzy wykonawcy. Nie wiem, może to fakt, że średnia wieku na festiwalu jest dość wysoka, a może to po prostu specyfika siedzących koncertów.

6. Dziewczęta, a raczej kobiety, tańczyły też na scenie. Taniec był ważnym elementem występu Tamburellisti di Torrepaduli. Występu, z którym mam problem. Z jednej strony, był bardzo żywiołowy, miejscami rytualny, z tancerką raz odzianą w biel, raz w czerwień, tamburellisti grali na swoich tamburynach, jakby to były wielkie zestawy perkusyjne, a każdy z nich miał tylko jeden bębenek. Z drugiej strony, momentami wydawało mi się to przaśne. Włosi wywodzą ten taniec i muzykę od greckich kolonistów, ale skrzypki, gitara i akordeon to niekoniecznie starogreckie instrumentarium. Wiem, minęły już trzy tysiące lat, ale ta muzyka czasem brzmiała, jak muzyka cygańska, czasem jak irlandzka, a czasem nawet jak kurpiowska. Ciągle nie wiem, jak ocenić ten koncert, na razie wygrywa ocena pozytywna, dlatego umieszczam go w kategorii dobrych.

7. W tej samej kategorii umieszczam koncert Buiki na inaugurację festiwalu. Choć starała się, jak mogła, mnie nie porwała. Za dużo ekwilibrystyki, za dużo wokalnych popisów. Starania doceniam trochę mniej niż efekt.

8. Drugi koncert z inauguracji to jak na razie jedyny koncert z grupy: przeraźliwie nudny. Nie wiem, może jestem za młody, może za mało osłuchany, ale Ivan Lins smucił i przynudzał przez bite dwie godziny. Gdyby jeszcze jego zespół miał fajne brzmienie, byłbym w stanie to wytrzymać, ale nie, jak na złość, jego brzmienie jest wyjęte z lat 80. Dziękuję bardzo.

9. Ostatni z dotychczasowych sześciu koncertów nie zawiódł mnie. Mayra Andrade, nie dość, że jest przeurocza, nagrała bardzo przyjemną płytę, to jeszcze dobrała sobie świetnych muzyków, którzy razem z nią wyczarowali magiczny wieczór. Czasem liryczny, czasem zachęcający do tańca, trochę afrykański, mocno latynoski. Prawdziwe skrzyżowanie kultur.

Brodka - "Granda"

2010-09-26T17:41:00.001+02:00

Jeszcze ze dwa tygodnie temu, gdyby ktoś mi powiedział, że napiszę tekst o Brodce i jej nowej płycie, uznałbym to za grandę. A jednak młoda góralka się tu pojawia właśnie dziś, ze swoją "Grandą".

Przyczyną mojego hipotetycznego niedowierzania jest przede wszystkim gapiostwo. Brodka, zwyciężczyni: Idola, szybko, szybciutko trafiła do grupy: "źle wykorzystany potencjał vel zawiedzione nadzieje". I przestałem w ogóle o niej myśleć. Przypomniałem sobie przy okazji "Tesli" Silver Rocket, gdzie wypadła całkiem nieźle. Nadal jednak nie zaprzątałem sobie nią głowy. Błąd. Gdyby nie RYM-owa zawierucha nad singlem "W pięciu smakach" nie zaprzątałbym sobie nadal. I byłby to błąd jeszcze większy.

Bo "Granda" to płyta bardzo solidna. Spójna brzmieniowo, ciekawa, z dobrymi melodiami, bez wszystkich wad toczących nasz mainstream. Brodka po dwóch płytach ma wreszcie pomysł na siebie i swoją artystyczną kreację, co dołącza ją do niezal popowych pań, jak Gabriela Kulka, czy (solowa) Nosowska. Wokalnie bliżej jej do Nosowskiej, słownie do Kulki (ale pamiętajmy, słowa na "Grandzie" to przede wszystkim sprawka Radka z Pustek i Budynia, więc o semantycznej mieliźnie nie ma mowy). Muzycznie - muzycznie mamy tu mnóstwo odniesień do świeżych nurtów w zagramanicznym niezal popie.

Czyli mieszamy: elektronikę z góralskimi skrzypkami, akordeony z bitami, piosenkę francuską z polskim temperamentem, orient z szalonym disco. "Bez tytułu" to bezpośrednie (może nawet za bardzo) odniesienie do drugiej płyty Mum. Z jednej strony, jak kraść, to od najlepszych, a przecież "Finally We Are No One" to moja lista lat zerowych. Z drugiej, mogłaby to zrobić mniej ostentacyjnie. Minutowy "Hejnał" może wydawać się niepotrzebny, ale przypomina o baśniowości tego krążka. "Szysza" zaczyna się od góralskich wokaliz, które mogłyby się znaleźć u Kapeli ze wsi Warszawa, co od razu robi mi dobrze. Jednak największy wybuch zajebistości to właśnie "W pięciu smakach", w którym mamy, i wietnamskie bary, i Skaryszaka i warszawskie mosty, i szalone, imprezowe rytmy, i górali. Czekam na pierwsze klubowe remiksy. Tym, którym się wydaje, że Brodka nic nie robi, tylko zrzyna z Nosowskiej, polecam "KO". Wszelkie wątpliwości powinny być rozwiane.

Fakt, pod koniec tempo trochę siada, może się to nie podobać. Mnie nie przekonuje nudnawa "Syberia", ale wynagradzają mi to "Kropki i kreski", które tekstowo zostały porównane już do Wiraszki, a ja nie wiem, czy to dobrze czy źle, bo Wiraszkowe momenty - zdecydowanie tak, Wiraszkowa całość - już niekoniecznie. Samiutka końcówka zaskakuje, Brodka śpiewa po francusku. Bez żenadki. Kolejna zaskoczka na tej płycie pełnej zaskoczek.

To ja zapętlam sobie "Grandę" i jadę w miasto.Zdecydowanie polecam.

Ekatarina Velika - Ljubav

2010-09-20T22:14:00.001+02:00

EKV był jednym z zespołów, poleconych mi przez przygodnie poznanego Serba. O samym fakcie polecania już pisałem.O polecanej muzyce nie. Powróciwszy do domu, zacząłem przeglądać RYMa. I cóż, okładka "Ljubav" wyglądała najlepiej (pozostałe w większości - szkoda gadać). I nie pomyliłem, płyta z taką okładka nie może być słaba (ciągle mam wrażenie, że kiedyś widziałem bardzo, bardzo podobną okładkę - jakieś pomysły).

Wszystko wskazywało na to, że się z Katarzyną nie polubimy. Po pierwsze - lata 80. Po drugie - nowa fala. A jednak zaiskrzyło od razu. I nawet dość kiczowate klawisze nie przeszkadzają. I to, że ta pani z okładki, nie śpiewa, tylko pan, który nie ma jakiegoś super głosu też nie. Bo te piosenki są świetne, tak po prostu. Mroczne, niepokojące, ale melodyjne, proste, ale nie prostackie. I to już wystarczy, żebym nie przestawał jej słuchać od kilku tygodni.

Gdyby na przykład Paul Banks zrzynał nie z Curtisa, tylko z Serbów, to bym go lubił. Polecam.

Dwóch Kanadyjczyków i hałas

2010-09-14T21:48:00.000+02:00

Daniel Lanois mówi o nowej płycie Neila Younga. NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ!

Rzeczywistość alternatywna

2010-09-11T23:53:00.001+02:00

Za niecałe dwa tygodnie Neil Young wydaje nowy, bodajże 33, solowy, studyjny album. Załóżmy na chwilę, że z chwilą wydania Le Noise, Kanadyjczyk ogłasza, że odwiesza gitarę na kołek i kończy karierę. Kto mógłby zostać nowym Neilem Youngiem?

1. Typ oczywisty - Pearl Jam.

Po pierwsze, niejako sam Young namaścił ich na swoich następców, podczas wprowadzenia Kanadyjczyka do Rock And Roll Hall Of Fame. Przypomnijmy, Ed Vedder wygłosił przemową wprowadzającą, a potem zagrali razem dwie piosenki. Wcześniej razem Pearl Jam i Young występowali w 1992 roku. Amerykanie nigdy nie wstydzili się przyznawać do inspiracji Youngiem, grają na koncertach jego piosenki, wreszcie w 1995 nagrali z nim Mirror Ball. Jednak najważniejszy argument za, to fakt, że w swoich tekstach również poruszają ważkie problemy trapiące amerykańskie społeczeństwo.

Niestety, za sprawą niskiego głosu Veddera, Pearl Jam równie często uznaje się za następców Bruce'a Springsteena (choć to miano ostatnio sprzątnęli im sprzed nosa The Hold Steady). I nie są Kanadyjczykami.

2. Typ przekorny - Dinosaur Jr.

Typ przekorny, ponieważ trio z Massachusetts wywodzi się z ruchu, który stoi w opozycji do klasycznego rocka reprezentowanego przez Younga. Jednak ich ostatnia płyta, Farm jest bardziej Youngowa niż dokonania Pearl Jamu. Długie, rozbudowane gitarowe pasaże, wysoki głos Mascisa, przestery - wszystko jak u Neila w latach 90. na przykład. Gdyby Young chciał nagrać kolejną płytę z jakimś zespołem, który nie jest Crazy Horse, wybrałby Dinozaura. I nawet, podobnie jak on, wpłynęli na rodzący się w połowie lat 80. grunge. Tak, na Pearl Jam też.

Niestety, Mascis z kolegami grają tylko rokendrola, żadnego country i mają zbyt silne punkowe korzenie. Nie, nie są również Kanadyjczykami.

3. Typ 'na czasie' - Arcade Fire

Po pierwsze, chcą być sumieniem Ameryki, po drugie SĄ z Kanady, po trzecie tytułowy kawałek z ich ostatniej płyty to odrzut z Harvest, a Modern Man przypomina Neila z Trans. Po czwarte, uwielbiają pisać hymny.

Niestety, chcą być tez drugim U2, a przecież Neil wielokrotnie wypowiadał się niepochlebnie o tym zespole. I mają za bardzo rozbudowane instrumentarium.

4. Typ przyszłościowy - Woods

Przyszłościowy, bo w przeciwieństwie do pozostałych kandydatów Woods działają króciutko, zaledwie pięć lat. Z drugiej strony jest to typ "przeszłościowy", ponieważ w przeciwieństwie do Dinosaur Jr. czy Pearl Jam, Brooklyńczycy, odwołują się do Younga folkowego, z początku lat 70., kiedy Kanadyjczyk nagrywał Harvest czy After The Gold Rush. Oczywiście, te porównania na razie są na wyrost, ale zespół ma potencjał nie tylko na bycie "nowym Youngiem".

Niestety, nie są Kanadyjczykami i tak, jak Dinosaur Jr. to tylko Young elektryczny, tak Woods to tylko Young archaiczny.

Jeśli to ja miałbym wybierać, wybrałbym hybrydę tych wszystkich kandydatów, choć i tak nie byłoby to samo, co Young "himself"

Blood Red Shoes - 1500m2, 19.06.2010

2010-09-05T00:03:00.000+02:00

Oto pierwszy z zaległych, zapowiadanych bootlegów. BRS zagrali na jakiejś imprezie, mieli grać pół godziny, zagrali normalny koncert. Bardzo fajny koncert, choć publiczność była dość przypadkowa, jak to bywa na darmowych imprezach. Najwięcej było pijanych krawaciarzy, dresików też było sporo, i hipsterów/indie dzieciaków, bo to w końcu 1500m2, a tam wypada być. Fanów zespołu było najmniej, dlatego brawa dość niemrawe. Ale na bisy wyszli. Żenujący pan konferansjer ten sam, co w zeszłym roku na BRMC. Wydawać się może, że nagranie się dość nagle urywa, ale postanowiłem oszczędzić sobie i nie tylko gadki tego pana.

Setlista:

1. It's Getting Boring By The Sea
2. It Is Happening Again
3. I Wish I Was Someone Better
4. Light It Up
5. Say Something, Say Anything
6. Count Me Out
7. This Is Not For You
8. Don't Ask
9. Keeping it Close
10. You Bring Me Down
11. Heartsink

12. Improvisation*
13. Colours Fade

*to numer, w którym Laura-Mary i Steven zamienili się instrumentami, jeśli ma jakiś tytuł, to poproszę o poprawkę.

Zassij
hasło: srututu

Isobel Campbell & Mark Lanegan - "Hawk"

2010-08-26T22:19:00.000+02:00

Tekst był pierwotnie przeznaczony do UM!, ale w wyniku problemu z komunikacją, tam pojawił się inny, którego nie polecam.

Już pierwszy rzut oka na okładkę wiele mówi o trzeciej wspólnej płycie Szkotki i Amerykanina.

Spójrzmy, Isobel siedzi za kierownicą starego samochodu. To ona jest szefem. Tak jest w muzyce - 11 z 13 piosenek to jej kompozycje, dwie to covery Townesa Van Zandta. Jednak to Mark, na okładce ukryty w tle, częściej jest głównym aktorem tej płyty, ale to tylko rola przydzielona mu przez Campbell - reżyserkę. Ona często występuje na drugim planie - nucąc pod nosem lub śpiewając w duecie z Laneganem, ale jej głos jest tylko tłem dla przepełnionego tysiącami papierosów i hektolitrami whiskey głosu Amerykanina. Zupełnie, jak na poprzednich dwóch płytach.

Samochód, w którym siedzą wygląda na lata 60., może 70. (niestety, nie jestem motoryzacyjnym ekspertem). I w tych dekadach lokalizuje zawartość "Hawk". "Get Behind Me" to zawadiacki, kowbojsko-gangsterski rock'n'roll (rozciągnięty do ponad pięciu minut, więc męczący), a solówka w "You Won't Let Me Down Again" brzmi, jakby nagrał ją Neil Young między "Everybody This Is Nowhere" a "After The Gold Rush". Na dodatek ów samochód to z pewnością dzieło amerykańskich inżynierów, a "Hawk" to bardzo amerykańska płyta, w czym nie odbiega od poprzedniczek.

Za oknem samochodu widać kawałek farmy na prerii, a na "Hawk" słychać przede wszystkim przestrzeń prerii, która wyraża się poprzez folk i country, muzykę Zachodnich Stanów. Również podobnie, jak na płytach z 2006 i 2008 roku. Jednak "Hawk" jest najbardziej "preryjny" z tej trójki. "Snake Song" czy "Sunrise" mogłyby się znaleźć na ścieżce dźwiękowej do filmu o samotnym kowboju wymierzającym sprawiedliwość w małym miasteczku na Dzikim Zachodzie. Zresztą druga z tych piosenek ma w sobie coś z Ennio Morriconego.

Nie wszystko da się wyczytać z okładki. Na przykład tego, że pojawia się ten trzeci. Willy Mason, folkowy śpiewak wywodzący się z dynastii folkowych śpiewaków. Towarzyszy Campbell zamiast Lanegana w dwóch piosenkach - coverach Van Zandta. Ruch ze strony Szkotki zupełnie nie potrzebny, bo Mason jest obdarzony głosem bardzo podobnym do Marka, niskim i mocnym, ale delikatniejszym i mniej charakterystycznym. Czemu Campbell postanowiła w tych piosenkach zrezygnować z usług Lanegana, zupełnie nie mam pojęcia, bo przecież sprawiłby się równie dobrze. Jeśli Campbell koniecznie chciała się spróbować w innym towarzystwie mogła wybrać kogoś mniej podobnego do byłego wokalisty Screaming Trees.

Wreszcie z okładki można wyczytać, że ta płyta jest dobra. Bo słabe płyty nie mają tak stylowych okładek.

Home Sweet Home

2010-08-25T11:04:00.000+02:00

1. Wróciłem.

2. W Grecji było dobrze, ale za gorąco.

3. Podczas niezliczonych jazd samochodem oraz przesiadywań w kawiarniach dowiedziałem się jednej rzeczy: grecka muzyka to muzyka turecka śpiewana po grecku. Przynajmniej ta z radia.

4. Wrażenia z oglądania "Lizystraty" Arystofanesa w amfiteatrze w Filippi - bezcenne.

5. Mimo tego, że była to nowoczesna adaptacja i nie rozumiałem ani słowa.

6. W pociągu do Belgradu poznałem chorwackiego Serba, który wprowadził mnie w arkana yugo-rocka. Stay tuned for more.

7. Tak, samo stay tuned na recenzję moich płytowych zdobyczy z Chorwacji.

8. Obiecane bootlegi też się pojawią, nie zapomniałem o nich.

9. Będą też nowe recenzje - ekskluzywnie - tylko na blogu.

Hrvatska - tydzien drugi, Srbija - dzien pierwszy i ostatni

2010-08-14T20:24:00.000+02:00

1. Z gory przepraszam za brak polskich znakow, ale takich nie maja Serbowie.

2. W Rijece, ktora podobno wyglada jak Szczecin lat 80. kupilem dwie plyty

3. W Zagrzebiu, ktory wyglada podobno jak polaczenie Budapesztu i Wiednia, a mnie kojarzy sie z Krakowem, tez kupilem sobie dwie plyty. Jest wiec czego sluchac.

4. W Belgradzie, ktory miejscami wyglada jak okolice Zabkowskiej czy innego Stadinu Dziesieciolecia sprzed 15 lat, nie kupilem sobie zadnej plyty, niestety, choc chcialem.

5. Za to posluchalem prawdziwie balkanskiego zespolu. Na ulicy, ale pod centrum kulturalnym i z naglosnieniem, wiec sie nie liczy.

6. Wracam za tydzien.

Hrvatska - tydzień 1

2010-08-07T19:03:00.000+02:00

1. Jest gorąco, ale czasem pada.

2. Woda jest zaskakująco zimna.

3. Wiem, gdzie będę mieszkał, jak już będę duży i bogaty. W Rabie na Rabie. W Nowym Jorku też.

4. Nowa płyta Stone Temple Pilots nie jest porażką. Co mnie bardzo zdziwiło.

5. Nowa płyta Seven That Spells jest fajna. Ale nie jest moim bałkańskim odkryciem.

6. Kocham Kylie. Wróciłem do "Fever", slucham na okrągło.

7. Wracam za dwa tygodnie.

Bałkany

2010-07-30T20:47:00.000+02:00

Plotki o śmierci mojego bloga okazały się przesadzone. Chwilowy (no dobrze, nie tak chwilowy) zastój jest spowodowany jednym: wakacje. Niby jestem w domu większość czasu, ale zażywam zasłużonego odpoczynku przed jakże ciężkim rokiem akademickim. W każdym razie przez ostatni miesiąc leniłem się w domu. To się zmieni. Będę lenił się na Bałkanach, skąd mam nadzieję przywieźć trochę fajnych płyt, o których napiszę po powrocie, czyli po 23 sierpnia. Po powrocie wrzucę też dwa zaległe bootlegi, ale co to będzie, to niespodzianka.

Wolna Muzyka na twitterze - Open'er 2010 + bonus

2010-07-09T19:23:00.000+02:00

Gdybym miał twittera i mobilny internet, to moja relacja z Open'era wyglądałaby tak:

Ben Harper
Nawet nie wiedziałem, że na lap steelu można grać takie zajebiste rokendrole.

Pearl Jam
Nadal bogi.

Tinariwen
Tuareskie Iron Maiden - grają ciągle jedną piosenkę. Ale za to jaką dobrą! Tylko półtorej godziny to stanowczo zadługo.

Let The Boy Decide
Zupełnie jak na płycie, wolno, spokojnie i amerykańsko.

Mando Diao
Boooring!

Pablopavo
Koncert w Hybrydach z lepszym nagłośnieniem.

Pavement
Bogi? Tak, bogi. A Malkmus wygląda trochę jak Tod A.

Skunk Anansie
Łysa dała radę. Reszta mniej. Albo to ja jestem za młody na taką muzykę.

Regina Spektor
Jedno z praw kosmosu: posadź jakąkolwiek kobietę za fortepianem, a wyjdzie zawsze taka sama muzyka. Anyways, Tori Amos does it better.

Kasabian
Booring!

Matisyahu
Koszerne reggae + koszerny rock + koszerny funk. How awesome is that?

Muchy
Wiraszko bej nie zagrał 'brudnego śniegu'.

The Hives
Stonesi na spidzie.

The Dead Weather
Paradoksalnie najlepszym momentem tego koncertu było "Will There Be Enough Water?". Czemu paradoksalnie? Bo White za perkusją > White z gitarą.

Offowe dni w Powiększeniu

2010-06-30T01:00:00.000+02:00

O tym, że Powiększenie jest najlepszym repertuarowo klubem w Warszawie, wiadomo nie od dziś. W poniedziałek i we wtorek mieliśmy tam małą powtórkę z zeszłorocznego Off Festivalu.

Wooden Shjips, czyli powtórka z rozrywki

Generalniebylo tak samo, jak w zeszłym roku. Kleiście, monotonnie, przesterowanie i bardzo fajnie, choć przewidywalnie (set prawie taki sam, jeśli nie identyczny). I trochę za głośno, ale to już moje zboczenie. W każdym razie, warto było iść na ten koncert, bo dobrego rocka psychodelicznego nigdy za wiele. A także podstarzałych hipisów, bo tak właśnie wyglądali Kalifornijczycy.

Lucky Dragons, czyli mistyczne przeżycie

Na ich offowym koncercie nie byłem, od dzisiaj wiem, że powinienem był tego żałować. Bo koncerty Lucy Dragons to nie są zwykłe koncerty, to bardziej rytuał, w którym współuczestniczy publiczność. Do tej pory myślałem, że obmacywanie spoconych Izraelczyków/grubego Kanadyjczyka jest szczytem interakcji na koncertach. Lucky Dragons poszli duuuuzo dalej. Oddają część instrumentów publiczności i razem tworzą muzykę. Nie trzymającą się żadnych ram, rozimprowizowaną, nieprzewidywalną. I pierwotnie piękną. Mimo że wszystkie instrumenty są podłączone do mini miksera i że wszystkim sterują Luke i Sarah (no, prawie wszytkim), to muzyka, którą generowaliśmy była niesamowicie plemienna i rytualna. W pewnym sensie psychodeliczna, ale bardziej mantrowa i transowa. To było bardziej jak jakiś zapomniany rytuał, drzemiący w każdym z nas.No i to nie były zwykłe instrumenty, bo czy zwykłymi instrumentami można nazwać płyty CD, którymi manipulowało się światło projektora, co z kolei przekładało się na dźwięk, podobnie jak w thereminie, albo kable, które wydawały dźwięk w interakcji ze sobą, ale dopiero, gdy osoby je trzymające złapały się za ręce? Z pewnością nie. Jeden z pięciu najlepszych koncertów/występów, w których było mi dane uczestniczyć. Bez przesady.

Krótkopis #3 - rokendrole

2010-06-16T23:06:00.002+02:00

Głośno, szybko i do przodu.

Capital - "Capital" EP

Po prawdzie to bardziej demo niż normalna EPka, ale nagrane w profesjonalnym studiu. W 3 kawałkach Capital wraca do lat 90. Jest trochę grunge'owego brudu, jest trochę post-hardcore'owej agresji i nerwu, jest indie niezależność i gitarowość, jest rock'n'rollowy sznyt i groove. Jest dobrze, ot tak, po prostu. Razem z debiutem Kim Nowak to najlepsza po prostu rockowa pozycja w Polandii AD 2010. Ale to może się zmienić, bo na jesieni druga płyta Black Tapes! Polecam.

Boogie Nights - "Sixpack of Hand Grenades" EP

Cały czas zostajemy w okołohardcore'owych klimatach. Zamiast jednak sterczeć w latach 90., przenosimy się z powrotem do XXI wieku. Do teksańskiego nerwu dodajemy teksańskich maczo menów. Jakkolwiek to by się nie wydawało karkołomne, Boogie Nights dodają do swojego hardkoru iście southern rockowe zagrywki, czasem nawet przechodzące w pudel metal, jak solówka w kawałku tytułowym. W "Hunters" typowe rokendrolowe granie przeplata się ze screamo. W "Hulk Smash" jest podobnie, ale tym razem brzmi to dość słabo. W "Blame It On Boogie Man" (tytuł kojarzy mi się z jednym odcinków atomówek), słychać też stoner rocka w tym mniej wieśniackim wydaniu. Potem znów wracamy do łączenia rokendrola z hardcore'em. Efekt jest dość intrygujący, ale jeszcze trochę trzeba nad nim popracować. Raczej polecam.

The Dead Weather - "Sea of Cowards"

Jack White 2:1 Josh Homme. Bardzo polecam.

Eddy Current Suppresion Ring - "Rush to Relax"

Ech, ci Australijczycy, może i przegrywają z Niemcami 4:0 na mundialu, ale przynajmniej na niego pojechali. Przegrywanie z Niemcami to jedyne, co mają wspólnego z nami, smutasami, u Kangurów musi być wieczna impreza, a Edusie to wyluzowane chłopaki. Najpierw robią prawdziwie punkowy 'rush' na złamanie karku, a potem relaks. I to taki prawdziwy, z morzem w tle. Polecam.

Male Bonding - "Nothing Hurts"

Cytat z RYMowej recenzji:

British answer to last year's Canadian Japandroids (who were excellent)? It doesn't seem like a good idea to me.

Dla mnie też nie. Poza tym to kolejny dowód, że po tamtej stronie Wielkiej Kałuży jest fajnie. Nie polecam.

Masshysteri - s/t

O tych Szwedach już tu pisałem. Nic się nie zmieniło. Nadal jest prościutko, szybciutko, króciutko, nadal jest dwóch chłopaków i dwie dziewczyny. I nadal jest cholernie, cholernie melodyjnie. O tym, że jest energetycznie, to nie ma nawet co pisać, to zbyt oczywiste (zbytnią oczywistość zobaczyłem w poprzedniej polityce, a może w tej? nieważne, to sformułowanie wpadło mi w oczy podczas czytania tekstu o hipsterach. Tych naszych, warszawskich. Polecam). Płytę Masshysteri też polecam. Nawet bardzo polecam.

Muzyka niezależna. Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie.

2010-06-15T21:12:00.000+02:00

Organizatorzy Audiorivera zrobili debatę na Chłodnej o muzyce niezależnej, co jest częścią większego projektu Rynek Niezależny. Zabawne trochę, bo jak myślę 'muzyka niezależna', to nie przychodzi mi do głowy elektronika. Zresztą, co przychodzi ludziom do głowy na dźwięk słów 'muzyka niezależna' było jednym z tematów dyskusji. Bawiąc się dalej w dygresję, dodam, że pisząc 'muzyka niezależna' już dwa razy napisałem muzyka alternatywna, co chyba jest właściwszym określeniem, bo muzyka 'niezależna' jest niezależna od czego? Nie do końca wiadomo. Tak, o tym też było.

Najważniejsze pytanie (jak i nazwa) tej debaty brzmiało 'Muzyka niezależna, czyli jaka?'. Żeby odpowiedzieć na to pytanie sięgnięto po pomoc internautów i zadano im to pytanie (oczywiście w podstępnej formie ankiety). Posiłkując się jej wynikami, doszedłem do wniosku, że każda. Internauci mieli określić, jakiej muzyki słuchają, a potem, jaką muzykę uważają za niezależną. Okazało się, że dokładnie tej, której słuchają. Wszyscy jesteśmy niezależni. A skoro tak jest, to chyba można ogłosić koniec społeczeństwa jako sieci zależności.

Poza tym okazało się, że metale słuchają tylko metalu, a ziomki tylko hiphopu. Były też narzekania na polski rynek muzyczny oraz na poziom muzycznej edukacji społeczeństwa. Było zdjęcie odium z popu. bo wyszła pogarda polskich słuchaczy do tej estetyki. Zabawne, bo w gronie ankietowanych wcale nie dominowali słuchacze poważki.

Zastanawia mnie trochę celowość takiej debaty. Czy może raczej takiej debaty, w takim miejscu, w takim gronie. W publiczności siedzieli przede wszystkim ludzie związani z muzyką, na kanapach tym bardziej. Oni wszyscy wiedzą o tej mierności rynku, braku edukacji. To dla nich czyste truizmy. Debata była nagrywana. Kto ją obejrzy? Osoby zainteresowane tematyką, prawdopodobnie też już to wszystko wiedzą. Porcysie i skrinejdżersi dawno temu przecież zaczęli zajmować się 'popem' i pokazali niezalom, ze może być fajny.

Czy taką debatę obejrzy statystyczny Kowalski? Nie, bo muzyka go nie interesuje, jest tylko dźwiękiem tła. Po prostu my, Polacy, nie jesteśmy dostatecznie bogaci, żeby przestać martwić się tym, czy jest co zjeść na kolację, a zacząć zastanawiać się nad poziomem kultury w Polsce w ogóle, nie tylko muzyki. Jasne, to się zmienia, ale kultura to ciągle 'zabawka' raczkującej klasy średniej i bogaczy. Przeciętny Polak ma inne, ważniejsze zmartwienia. Za 10-15 lat, kiedy już będziemy bogatsi i zaczniemy doganiać Niemców na przykład, będzie tak naprawdę czas na debaty o kulturze, bo ludzi zacznie to obchodzić. Taką przynajmniej mam nadzieję. Teraz możemy przygotować grunt pod takie ogólnonarodowe debaty. W tych naszych małych środowiskach, w których prawie wszyscy się znają.

A co z muzyką niezależną? Jeszcze jej nie znaleziono.

Best video ever

2010-06-12T12:47:00.004+02:00

Jest początek roku 2002. Mam 13 lat i MTV2 (tak, to były piękne czasy. I nawet muzyka tam leciała). A skoro mam MTV2, to oglądam je prawie cały czas. Lata 2001 i 2002 to największy rozkwit new rock revolution. Pamiętam, że wtedy nie znosiłem tych wszystkich Strokesów, YYYs, lubiłem za to The Vines i Datsuns. I oczywiście pop-punk. I tu przechodzimy do rzeczy. Feeder, mimo kilku niezłych albumów, będzie dla mnie zawsze zespołem jednej piosenki. Od premiery tego singla minęło już prawie dziewięć lat, a nadal jest to jedna z moich ulubionych piosenek ever. Niestety, często o niej zapominam. Przypominam sobie o niej raz na jakiś czas, dzisiaj na przykład przypomniał mi o niej RYM, podając datę nowego wydawnictwa Brytyjczyków.

No i oczywiście teledysk, dziś już klasyczny, powstały nawet klipy nim inspirowane. Pomysł na niego jest niezwykle prosty. Robimy konkurs, każdy z uczestników ma robić coś podczas piosenki, a potem pan reżyser poskłada te amatorskie ujęcia we wspaniałą całość. Highlighty: bobas z bębnami, dzieciak z gitarą, dwie koleżanki, dziewczyna w czarnej bluzce i spódniczce, gość z parasolem. Najlepszy teledysk ever. Nie ma innej możliwości.